Ik ben tweeënzestig en eet al meer dan dertig jaar elke eerste zaterdag van de maand met dezelfde vriendengroep. Sinds de scheiding en depressie van één van onze vrienden zijn die avonden veranderd in iets waar ik dagen tegenop zie. Toen ik zei dat ik een keer niet meer mee wilde, bleek dat mijn man en ik heel anders dachten over wat trouw aan een vriend betekent.
Ik vertel hoe onze vaste vriendenvakantie in Frankrijk veranderde toen één van ons door een burn-out zijn aandeel niet meer kon betalen. We wilden hem helpen, maar merkten dat hulp tijdens die twee weken iets anders werd dan we vooraf hadden gedacht. Nu hangt onze vriendengroep van dertig jaar aan een gesprek waar niemand zin in heeft.
Ik dacht dat ons nieuwe huis eindelijk de rustige plek zou worden die mijn vrouw en ik na veertig jaar werken verdiend hadden. Toen onze beste vriend, sinds kort weduwnaar, vroeg of hij bij ons mocht wonen, voelde ik tegelijk medelijden, loyaliteit en een weerstand waar ik me voor schaamde. Het voorstel om zijn appartement te verkopen en een eigen suite bij ons te bouwen, maakte duidelijk dat we niet alleen over een logeerkamer spraken.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap alles wel aankon, juist omdat we samen zoveel hadden meegemaakt. Toen mijn beste vriend na zijn pensioen een groot vrijwilligersproject in Kenia wilde beginnen, veranderde onze vertrouwde band langzaam in iets waar ik tegenop ging zien. Ik weet nog steeds niet of ik hem heb laten vallen, of dat hij geen ruimte meer had voor een leven dat kleiner en rustiger mocht zijn.
Ik ben net met pensioen en merk dat ik na jaren zorgen, werken en ontvangen vooral behoefte heb aan rustige dagen in mijn eigen huis. Mijn man ziet zijn rol als organisator van onze vriendengroep steeds meer als zijn nieuwe levensinvulling, maar voor mij voelt diezelfde groep inmiddels als een agenda waar ik niet meer uit kan ontsnappen. Toen hij zonder overleg een heel jubileumweekend bij ons thuis vastlegde, besefte ik dat we niet alleen ruzie hebben over een feestje, maar over wie er nog ruimte mag innemen in ons leven.
Ik kende Paul en Ingrid langer dan sommige familieleden, dus toen zij ons om geld vroegen voelde mijn weigering bijna als verraad. Ik wilde onze pensioenpot niet inzetten voor het plan van hun neef, maar ik had niet verwacht dat één nee zoveel jaren vriendschap zo snel kon laten wankelen. Sinds ons weekend op Texel weet ik niet of we nog terug kunnen naar hoe het was.
Ik ben 62 en kijk al bijna dertig jaar uit naar onze jaarlijkse vakantie met dezelfde vriendengroep. Sinds onze vriend Henk door een moeilijke periode gaat, draait ieder uitje echter om zijn stemming, zijn angst en zijn wensen. Ik wil hem niet laten vallen, maar ik merk dat ik zelf langzaam opraak en dat mijn man daar heel anders naar kijkt.
Ik ben 68 en ik kende Henk en Marijke langer dan sommige familieleden. Toen Marijke vergeetachtig werd, wilde ik er voor hen zijn, maar ik merkte dat mijn vrouw Els en ik langzaam opgebrand raakten. Ik weet nog steeds niet of we hen in de steek laten, of eindelijk eerlijk zijn over wat we aankunnen.
Ik ben zevenenzestig en ga al meer dan dertig jaar met dezelfde vrienden naar Frankrijk. Nu één van hen beginnende dementie heeft, vroeg zijn vrouw ons om zijn deel stiekem voor te schieten zodat hij niets merkt. Ik wil hem niet kwijtraken, maar ik merk dat onze vriendschap door die ene vraag anders is geworden.
Ik had nooit gedacht dat een vaste vrijdagavondtraditie zo zwaar kon worden. Ik zie hoe Marja vecht om Henk niet kwijt te raken, maar ik merk ook dat mijn vrouw Els en ik langzaam bang werden voor onze eigen vriendenavond. Toen we uiteindelijk afzegden, voelde het niet als een grens trekken maar als iemand in de steek laten.
Ik ben 62 en ik dacht altijd dat onze vriendengroep vanzelfsprekend zou blijven bestaan, omdat we elkaar al sinds onze studententijd kennen. Toen een vriend ons een manifest liet tekenen over politiek, gedrag en onderwerpen waar we niet meer over mochten praten, koos ik uit angst voor verlies eerst voor de groep en niet voor mijn man. Tijdens ons jaarlijkse weekend weg merkte ik pas hoeveel schade die keuze bij ons thuis had aangericht.
Ik ben 63 en ik dacht altijd dat onze jaarlijkse vakantie met vrienden een vaste waarde in ons leven was. Sinds mijn man met pensioen is, lijkt één vriend ons steeds meer te behandelen alsof wij niet meer meetellen. Nu er een peperdure villa is geboekt zonder dat iemand ons iets vroeg, merk ik dat ik bang ben om niet alleen een vakantie kwijt te raken, maar misschien ook onze hele vriendenkring.