Ik ben 64 en merk sinds een jaar dat onze vaste vriendengroep mij niet meer oplaadt, maar leegtrekt. Mijn man, die net met pensioen is, begrijpt niet waarom ik minder vaak mee wil doen aan dingen die we vroeger samen zo belangrijk vonden. Toen hij een groepsvakantie boekte zonder mijn instemming, voelde ik me ineens niet alleen moe, maar ook buitengesloten in mijn eigen huwelijk.
Ik dacht dat ons huisje in de Ardèche het bewijs was dat onze vriendschap alles zou overleven. Nu ligt er een voorstel op tafel van mijn beste vriend om ons uit te kopen, en ik merk dat ik niet alleen om stenen en geld verdrietig ben. Ik weet oprecht niet of vasthouden aan ons aandeel nog vechten voor eerlijkheid is, of alleen maar bang zijn om afscheid te nemen.
Ik dacht dat ik onze vriendengroep bij elkaar hield door een vakantie voor te schieten. In plaats daarvan maakte ik mijn oudste vriend duidelijk dat ik hem blijkbaar anders was gaan zien. Ik weet nog steeds niet of ik te trots ben op ons leven, of hij te trots is om hulp aan te nemen.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan tegen een stootje kon, tot zij hun huis verkochten voor een ecologische gemeenschap in Portugal. Mijn man raakte steeds meer in de ban van hun nieuwe leven, terwijl ik merkte dat mijn behoefte aan ons gewone, comfortabele bestaan ineens als een karakterfout werd gezien. Het pijnlijkste is niet eens dat zij weg willen, maar dat ik niet meer weet of mijn man nog naast mij staat of vooral graag door hen bewonderd wil worden.
Ik ga al bijna mijn hele volwassen leven met dezelfde vrienden naar Frankrijk, maar ik voel me daar al jaren steeds kleiner worden. Mijn man vindt dat ik de sfeer opblaas, terwijl ik juist niet meer wil verdwijnen om iedereen tevreden te houden. Nu heb ik gezegd dat ik niet meega als er niets verandert, en ineens lijkt het alsof ík veertig jaar vriendschap op het spel zet.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Ellen en Henk vanzelfsprekend zou blijven, tot Henk ziek werd en Ellen mijn vrouw drie dagen per week om hulp vroeg. Ik vond dat te veel, maar mijn vrouw ging toch en verstopte het eerst voor mij. Nu voelt ons eigen huis alsof er steeds iemand ontbreekt, en ik schaam me er soms voor hoe boos ik daarvan word.
Ik ben 64 en ik weet dat veel mensen zouden denken dat ik blij moet zijn met ons grote huis en onze tuin, maar ik zie vooral werk dat ik niet meer kan dragen. Mijn man is net met pensioen en wil eindelijk ruimte maken voor zijn houtbewerking, terwijl ik verlang naar een appartement dichtbij de stad en onze vrienden. Sinds de bomen in onze tuin ziek blijken, voelt het alsof we allebei naar hetzelfde huis kijken maar iets totaal anders zien.
Ik dacht altijd dat ons huis met die grote tuin het bewijs was dat we het samen gemaakt hadden. Nu mijn man met pensioen is, bloeit hij daar op, terwijl ik me in dezelfde straat steeds eenzamer voel. Ik weet niet of ik hem iets afpak door te willen verhuizen, of dat ik mezelf al te lang heb wijsgemaakt dat het vanzelf wel weer beter zou worden.
Ik ben 62 en kijk al bijna dertig jaar uit naar onze jaarlijkse vakantie met dezelfde vriendengroep. Sinds onze vriend Henk door een moeilijke periode gaat, draait ieder uitje echter om zijn stemming, zijn angst en zijn wensen. Ik wil hem niet laten vallen, maar ik merk dat ik zelf langzaam opraak en dat mijn man daar heel anders naar kijkt.
Ik kijk elk jaar uit naar onze vakantie met vrienden in Frankrijk, maar sinds de nieuwe vrouw van mijn oudste vriend meegaat, is er bijna geen ontspannen gesprek meer mogelijk. Mijn vrouw Marjan en ik willen Kees niet kwijt, maar we merken dat we onszelf steeds meer inhouden om de sfeer te bewaren. Nu staat de volgende vakantie op losse schroeven en weet ik niet of trouw zijn aan een vriend betekent dat je alles moet blijven slikken.
Ik zit al weken met een knoop in mijn maag omdat onze oudste vriend Kees mee wil op onze jaarlijkse vakantie, maar het niet kan betalen. Ik wil hem niet laten vallen nu hij midden in een scheiding en financiële ellende zit, maar ik merk ook dat ik bang ben dat onze vriendengroep hierdoor nooit meer hetzelfde voelt. Ik weet nog steeds niet of helpen betekent dat we zijn reis betalen, of dat we juist eerlijk moeten zeggen dat hij dit jaar thuis moet blijven.
Ik ben 67 en zie hoe een beslissing van mijn vrouw om veganistisch te gaan eten onze vriendengroep van veertig jaar onder druk zet. Ik begrijp haar pijn, maar ik herken ook iets in de weerstand van onze vrienden tegen wat zij als gedoe rond onze oude traditie zien. Sinds het geplande weekend weg weet ik niet meer of ik nog bemiddel, of vooral bang ben om iets kwijt te raken dat al mijn hele volwassen leven bestaat.