Ik dacht altijd dat Marijke en ik alles samen zouden blijven doen, ook nu ik ziek ben. Toen haar hulp steeds meer op mijn leven begon te lijken in plaats van op steun, heb ik iets gevraagd wat ik zelf nauwelijks durfde uit te spreken. Ik weet nog steeds niet of ik daarmee onze vriendschap heb beschermd of juist kapot hebgemaakt.
Ik dacht dat ik na mijn pensioen eindelijk ruimte zou krijgen voor mijn vrouw en voor de dingen die we steeds hadden uitgesteld. Toen onze beste vrienden steeds meer hulp nodig kregen, zei ik veel te lang overal ja op. Nu hebben we één vaste dag afgesproken, maar sinds dat gesprek voelt zelfs een berichtje van hen anders.
Ik ben zevenenzestig en ga al meer dan dertig jaar met dezelfde vrienden naar Frankrijk. Nu één van hen beginnende dementie heeft, vroeg zijn vrouw ons om zijn deel stiekem voor te schieten zodat hij niets merkt. Ik wil hem niet kwijtraken, maar ik merk dat onze vriendschap door die ene vraag anders is geworden.
Ik ben 63 en heb jarenlang gedacht dat echte vriendschap betekende dat je er altijd bent, zeker als het moeilijk wordt. Toen onze beste vriend ernstig ziek werd, hielpen mijn vrouw en ik elke dag, totdat ik merkte dat ik zelf langzaam verdween uit mijn eigen leven. De reis die we al jaren wilden maken, bracht iets aan het licht waar ik me nog steeds ongemakkelijk bij voel.
Ik vertel hoe mijn vrouw Els en ik na ons pensioen ontdekten dat onze oudste vriendschap ineens voorwaarden leek te hebben. Ik voelde me schuldig omdat ik niet mee wilde in de plannen van Kees en Marijke, maar ik merkte ook dat ik steeds minder mezelf was. Uiteindelijk moesten we kiezen tussen de oude vanzelfsprekendheid van onze vriendschap en het leven waar wij zelf nog energie voor hadden.
Ik had nooit gedacht dat een vaste vrijdagavondtraditie zo zwaar kon worden. Ik zie hoe Marja vecht om Henk niet kwijt te raken, maar ik merk ook dat mijn vrouw Els en ik langzaam bang werden voor onze eigen vriendenavond. Toen we uiteindelijk afzegden, voelde het niet als een grens trekken maar als iemand in de steek laten.
Ik dacht dat we na ons pensioen eindelijk rust zouden vinden in het dorp waar we waren gaan wonen. In plaats daarvan kwam ik tegenover mijn man en onze nieuwe vrienden te staan door een plan dat voor hen klein leek, maar voor mij veel groter voelde. Ik weet nog steeds niet of ik onze vriendschappen bescherm of ze juist langzaam kapotmaak.
Ik ben 62 en ik dacht altijd dat onze vriendengroep vanzelfsprekend zou blijven bestaan, omdat we elkaar al sinds onze studententijd kennen. Toen een vriend ons een manifest liet tekenen over politiek, gedrag en onderwerpen waar we niet meer over mochten praten, koos ik uit angst voor verlies eerst voor de groep en niet voor mijn man. Tijdens ons jaarlijkse weekend weg merkte ik pas hoeveel schade die keuze bij ons thuis had aangericht.
Ik ben 63 en ik dacht altijd dat onze jaarlijkse vakantie met vrienden een vaste waarde in ons leven was. Sinds mijn man met pensioen is, lijkt één vriend ons steeds meer te behandelen alsof wij niet meer meetellen. Nu er een peperdure villa is geboekt zonder dat iemand ons iets vroeg, merk ik dat ik bang ben om niet alleen een vakantie kwijt te raken, maar misschien ook onze hele vriendenkring.
Ik ben 66 en sinds mijn pensioen merk ik dat onze hechte vriendschap met Erik en Marjan langzaam is veranderd in iets waar ik tegenop zie. Ik schaam me daarvoor, want Erik kan er niets aan doen dat hij steeds minder kan door zijn ziekte. Toch weet ik niet of ik een slechte vriendin ben omdat ik eindelijk ook tijd en rust voor mezelf wil.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marjan tegen een stootje kon, totdat zij ons vroegen hun huis te redden. Ik zag hoe mijn man worstelde tussen loyaliteit en verstand, terwijl ik bang werd dat wij ons spaargeld nooit meer terug zouden zien. Uiteindelijk bleek niet alleen geld op tafel te liggen, maar ook veertig jaar gezamenlijke herinneringen.
Ik verloor mijn man en besloot dichter bij mijn kinderen en kleinkinderen te gaan wonen, aan de andere kant van het land. Mijn oudste vrienden vonden dat ik daarmee ook onze vriendschap opgaf en probeerden me hier te houden, eerst lief en later op een manier die me benauwde. Ik vertel hoe hun aanbod om me te helpen uiteindelijk meer pijn deed dan de verhuizing zelf.