Na veertig jaar vrijdagavond zegden we ineens af bij Henk en Marja

Ik had nooit gedacht dat een vaste vrijdagavondtraditie zo zwaar kon worden. Ik zie hoe Marja vecht om Henk niet kwijt te raken, maar ik merk ook dat mijn vrouw Els en ik langzaam bang werden voor onze eigen vriendenavond. Toen we uiteindelijk afzegden, voelde het niet als een grens trekken maar als iemand in de steek laten.

Ik tekende het manifest van onze vriendengroep, terwijl mijn man weigerde — en op ons weekend weg kwam alles eruit

Ik ben 62 en ik dacht altijd dat onze vriendengroep vanzelfsprekend zou blijven bestaan, omdat we elkaar al sinds onze studententijd kennen. Toen een vriend ons een manifest liet tekenen over politiek, gedrag en onderwerpen waar we niet meer over mochten praten, koos ik uit angst voor verlies eerst voor de groep en niet voor mijn man. Tijdens ons jaarlijkse weekend weg merkte ik pas hoeveel schade die keuze bij ons thuis had aangericht.

Na veertig jaar vaste vriendenavonden wil ik niet langer vanzelfsprekend overal bij zijn

Ik heb veertig jaar lang bijna elk uitje, etentje en weekendje met onze vriendengroep mee georganiseerd zonder daar echt bij stil te staan. Nu ik bijna met pensioen ga, merk ik dat ik vooral verlang naar lege weekenden, reizen en tijd die niet al maanden van tevoren is ingevuld. Mijn man ziet mijn keuze als een breuk met alles wat we samen hebben opgebouwd, terwijl ik me afvraag wanneer mijn tijd eigenlijk van mij is geweest.

Sinds Pieter met pensioen is, voelt onze vriendschap ineens alsof we ons moeten verantwoorden

Ik ken Pieter en Marjan al sinds mijn studententijd, en met mijn man Hans vormden we jarenlang een vanzelfsprekend viertal. Na zijn pensioen is Pieter radicaal minimalistisch gaan leven en wil hij niet meer mee in onze etentjes en vakanties zoals we die altijd deden. Ik mis mijn vriend, maar ik merk ook dat ik steeds minder ontspannen ben zodra hij begint over wat wij allemaal niet nodig zouden hebben.