Ik zit al veertig jaar met dezelfde vriendengroep aan tafel, maar sinds Kees ieder dubbeltje wil controleren is niets meer vanzelfsprekend. Zijn vrouw Marjan probeert de boel bij elkaar te houden, en juist dat maakt het voor mij zo pijnlijk. Ik weet niet of we haar in de steek laten als we een grens trekken, of onszelf kwijtraken als we dat niet doen.
Ik ga al bijna dertig jaar met dezelfde vriendengroep naar Zuid-Frankrijk, maar dit jaar voelt het alsof geld onze vriendschap heeft veranderd. Mijn man ziet een luxe resort als iets wat we onszelf mogen gunnen, terwijl ik vooral bang ben dat we elkaar kwijtraken in alle weelde. Ik weet nog steeds niet of ik vasthoud aan iets moois of gewoon niet durf mee te veranderen.
Ik dacht dat onze vriendschap met Kees en Marjan alles wel kon hebben, omdat we al bijna veertig jaar lief en leed deelden. Toen ik stopte met werken en samen met mijn vrouw een klein buurtproject wilde beginnen, bleek dat zij mijn keuze niet alleen onverstandig vonden, maar bijna persoonlijk opvatten. Sinds dat gesprek is zelfs een appje over koffie ineens beladen.
Ik ga al bijna mijn hele volwassen leven met dezelfde vrienden naar Frankrijk, maar ik voel me daar al jaren steeds kleiner worden. Mijn man vindt dat ik de sfeer opblaas, terwijl ik juist niet meer wil verdwijnen om iedereen tevreden te houden. Nu heb ik gezegd dat ik niet meega als er niets verandert, en ineens lijkt het alsof ík veertig jaar vriendschap op het spel zet.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Ellen en Henk vanzelfsprekend zou blijven, tot Henk ziek werd en Ellen mijn vrouw drie dagen per week om hulp vroeg. Ik vond dat te veel, maar mijn vrouw ging toch en verstopte het eerst voor mij. Nu voelt ons eigen huis alsof er steeds iemand ontbreekt, en ik schaam me er soms voor hoe boos ik daarvan word.
Ik vertel hoe ons huis jarenlang de vaste plek was voor onze vriendengroep en hoe gewoon dat voor iedereen werd. Toen de artrose van mijn vrouw erger werd, vroegen we niet om medelijden maar om een beetje verdeling. Ik had niet verwacht dat juist dat zoveel gedoe en afstand zou opleveren.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Hans en Anja tegen alles bestand was, omdat we samen zo veel jaren hadden gedeeld. Sinds mijn man na zijn pensioen vrijwilligerswerk doet in een wijk in Rotterdam, lijkt iedere koffieochtend een discussie geworden. Ik steun hem, maar ik mis ook het gewone contact dat we hadden en ik weet niet of ik daar eerlijk genoeg over ben geweest.
Ik vertel hoe onze vaste zondagse lunch met vrienden langzaam veranderde toen een weduwnaar uit onze groep beginnende dementie kreeg. Ik probeerde de anderen én hem te beschermen door kleinere afspraken voor te stellen, maar mijn man zag daarin verraad. Sindsdien is er iets stuk in onze vriendengroep, en ook thuis krijgen we het er niet meer goed over eens.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap alles wel aankon, juist omdat we samen zoveel hadden meegemaakt. Toen mijn beste vriend na zijn pensioen een groot vrijwilligersproject in Kenia wilde beginnen, veranderde onze vertrouwde band langzaam in iets waar ik tegenop ging zien. Ik weet nog steeds niet of ik hem heb laten vallen, of dat hij geen ruimte meer had voor een leven dat kleiner en rustiger mocht zijn.
Ik ben 67 en ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marijke vanzelfsprekend was. Sinds Henk met pensioen is, leeft hij heel anders en lijkt alles wat wij doen ineens verkeerd te zijn. Nu staat zelfs onze jaarlijkse vakantie op losse schroeven, en dat voelt pijnlijker dan ik had verwacht.
Ik ben 68 en ik kende Henk en Marijke langer dan sommige familieleden. Toen Marijke vergeetachtig werd, wilde ik er voor hen zijn, maar ik merkte dat mijn vrouw Els en ik langzaam opgebrand raakten. Ik weet nog steeds niet of we hen in de steek laten, of eindelijk eerlijk zijn over wat we aankunnen.
Ik had nooit gedacht dat een vaste vrijdagavondtraditie zo zwaar kon worden. Ik zie hoe Marja vecht om Henk niet kwijt te raken, maar ik merk ook dat mijn vrouw Els en ik langzaam bang werden voor onze eigen vriendenavond. Toen we uiteindelijk afzegden, voelde het niet als een grens trekken maar als iemand in de steek laten.