Ik ben 67 en ken mijn beste vrienden al sinds we net in onze eerste rijtjeshuizen woonden. Toen Henk ernstig ziek werd, wilde ik helpen, maar langzaam verdween mijn eigen leven uit beeld. Nu vraag ik me af of ik hard ben geworden, of dat niemand nog ziet wat deze vriendschap van mij vraagt.
Ik ken Henk en Marja al bijna veertig jaar, en tot voor kort deden we bijna alles samen. Nu Henk door zijn ziekte steeds minder zelf kan, vraagt Marja ons om vaste dagen te helpen. Ik schaam me voor mijn weerstand, maar ik weet niet of vriendschap hetzelfde moet worden als mantelzorg.
Ik ben 68 en heb samen met mijn vrouw Marjan al bijna veertig jaar een hechte vriendschap met Theo en Els. Sinds Theo chronisch ziek is, merk ik dat onze vriendschap langzaam is veranderd in iets waarvoor ik bang ben geworden. Ik schaam me daarvoor, omdat ik weet dat hij zich juist nu door ons in de steek gelaten voelt.
Ik ben 68 en heb ruim veertig jaar een hechte vriendschap gehad met Henk en Marijke, samen met mijn man Rob. Sinds Henk chronisch ziek is, zijn wij ongemerkt steeds meer gaan regelen, rijden en aanpassen, totdat ik merkte dat ik zelfs bang werd als mijn telefoon ging. Ik wil hen niet kwijt, maar ik weet ook niet hoe ik nog ruimte voor onszelf kan vragen zonder dat het voelt alsof we Henk laten vallen.
Ik vertel hoe onze hechte vriendschap met Hanneke en Rob veranderde nadat ik door een chronische ziekte minder mobiel werd. Ik merkte dat mijn man Kees de scherpe randjes voor iedereen probeerde weg te poetsen, terwijl ik me steeds kleiner ging voelen. De voorgestelde vakantie maakte duidelijk wat we blijkbaar niet hardop durfden te zeggen.
Ik ben zevenenzestig en ik merk dat onze vriendschap met Henk en Els langzaam is veranderd in iets waar ik elke week tegenop zie. Ik schaam me daarvoor, omdat we samen zoveel hebben meegemaakt en omdat Henk er zelf ook niet om gevraagd heeft om ziek te worden. Toch weet ik niet hoe lang ik nog kan doen alsof mijn pensioen van ons allemaal is.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan tegen alles bestand was, totdat Kees chronisch ziek werd en wij langzaam hun vaste opvangnet werden. Ik wilde niet hard zijn, maar ik merkte dat ik geen ruimte meer had voor mijn eigen leven, mijn huwelijk en zelfs mijn eigen gedachten. Toen ik weigerde onze vakantie af te zeggen, bleek dat een nee na veertig jaar vriendschap veel zwaarder kan wegen dan ik ooit had verwacht.
Ik ben 67 en mijn man en ik zijn al meer dan veertig jaar bevriend met Marijke en Theo. Sinds Marijke door haar ziekte steeds minder kan, is onze vriendschap ongemerkt veranderd in iets waar ik bijna geen adem meer in krijg. Toen ik een weekend met andere vrienden wegging terwijl zij hulp nodig had, bleek hoe verschillend mijn man en ik naar loyaliteit kijken.
Ik dacht jarenlang dat mijn vrouw en ik onze beste vrienden hielpen omdat ze ons nodig hadden. Toen mijn vriendin ziek werd, namen wij steeds meer over, tot haar man zei dat we hun huis en hun leven hadden overgenomen. Ik weet nog steeds niet of ik gekwetst ben omdat hij ondankbaar was, of omdat hij iets zag wat ik zelf niet wilde zien.
Ik ben 67 en mijn man Henk en ik zijn al veertig jaar bevriend met Bas en Els, maar sinds Bas chronisch ziek is, zijn wij langzaam in een zorgrol terechtgekomen. Ik vond dat je een vriend niet laat vallen als het moeilijk wordt, terwijl Henk steeds stiller en bozer werd omdat ons eigen leven verdween. Toen we eindelijk een reis wilden boeken die we al jaren uitstelden, bleek dat onze beslissing over veel meer ging dan alleen vakantie.
Ik ken Karin en Henk al bijna veertig jaar, en lange tijd deden we alles samen zonder dat het ooit als een verplichting voelde. Sinds Karin ziek is, lijkt onze vriendschap langzaam veranderd in iets waar ik voortdurend voor beschikbaar moet zijn. Toen ze een vakantie voorstelden die eigenlijk volledig om hun zorg en planning zou draaien, heb ik voor het eerst gezegd dat ik niet mee wilde.
Ik ben 67 en heb jarenlang gezorgd, gewerkt en plannen uitgesteld zonder daar veel woorden aan vuil te maken. Nu mijn man door zijn ziekte steeds meer hulp nodig heeft, wil ik een jaar weg om vrijwilligerswerk te doen, maar thuis ziet iedereen dat als verraad. Ik weet nog steeds niet of ik eindelijk voor mezelf kies of iemand in de steek laat die mij nodig heeft.