Ik ben 64 en merk dat ik na mijn werk steeds minder kan verdragen, zelfs het gezelschap van onze beste vrienden. Mijn vrouw is net met pensioen en wil juist méér samen doen, uit angst dat onze wereld anders steeds kleiner wordt. Nu ze zonder overleg onze volgende groepsvakantie heeft geboekt en betaald, wil ik niet mee en zitten onze vrienden er ongewild tussen.
Ik dacht altijd dat onze vriendengroep wel tegen een verschil van mening kon, tot mijn man anders wilde gaan leven. Nu dreigen we buiten de jaarlijkse vakantie te vallen en merk ik dat ik zijn keuzes soms net zo vermoeiend vind als de reactie van onze vrienden. Ik wil hem niet afvallen, maar ik wil ook niet iedere vrijdagavond opnieuw moeten kiezen.
Ik ben 64 en merk sinds een jaar dat onze vaste vriendengroep mij niet meer oplaadt, maar leegtrekt. Mijn man, die net met pensioen is, begrijpt niet waarom ik minder vaak mee wil doen aan dingen die we vroeger samen zo belangrijk vonden. Toen hij een groepsvakantie boekte zonder mijn instemming, voelde ik me ineens niet alleen moe, maar ook buitengesloten in mijn eigen huwelijk.
Ik ben net met pensioen en merk dat ik na jaren van volle weken vooral stilte nodig heb, terwijl mijn vrouw juist wil doorgaan met onze vaste vriendengroep. Toen ik aangaf niet mee te willen op een dure groepsvakantie, bleek zij ons al te hebben opgegeven. Ik weet nog steeds niet of ik onze vrienden teleurstel, of eindelijk eerlijk ben over wat ik aankan.