Al dertig jaar gaan we samen op vakantie. Nu mogen mijn man en ik alleen nog mee als we ‘weer gewoon onszelf’ worden

De hotelbevestiging stond al in onze groepsapp voordat ik wist dat er definitief geboekt zou worden. Twee kamers, vier personen. Normaal waren het drie kamers en zes personen.

Ik zat bij de kapper met verf op mijn uitgroei. Mijn leesbril lag thuis, dus ik moest het bericht groter maken. Daarna heb ik mijn telefoon omgedraaid. De kapster vroeg of ik weer dezelfde lengte wilde houden en ik zei ja, terwijl ik eigenlijk iets anders had willen proberen.

Dat was vorige week. Sindsdien doet iedereen een beetje alsof er alleen iets praktisch geregeld is.

Mijn man Henk en ik zijn allebei zestig. We wonen al bijna ons hele leven in hetzelfde dorp bij Waalwijk. Met Marja en Kees en met Els en Ton zijn we bevriend sinds onze kinderen klein waren. Eerst stonden we samen langs het voetbalveld, later gingen de kinderen hun eigen gang en bleven wij over.

Vrijdagavond eten we samen, steeds bij iemand anders. Niet iedere vrijdag meer, maar toch zeker drie keer per maand. Met Pasen brunchen we. In november gaan we een weekend weg en in juni meestal vier of vijf nachten naar een goed hotel, de laatste jaren vaak in Duitsland.

Dat klinkt misschien burgerlijk. Dat is het ook. Ik vond het heerlijk.

Bij hen hoefde ik nooit uit te leggen waarom ik stil was. Toen mijn moeder overleed, stond Els hier de volgende ochtend met schone lakens omdat ze wist dat mijn zus zou blijven slapen. Henk heeft maandenlang op dinsdag Kees naar het ziekenhuis gereden. We zijn niet zomaar zes mensen die toevallig graag uit eten gaan.

Ruim een jaar geleden is Henk gestopt met zijn werk bij de technische dienst van een zorginstelling. Hij had lang naar dat moment uitgekeken, maar de eerste maanden wist hij zich geen raad. Hij liep steeds naar de schuur en kwam dan zonder iets terug.

Via onze buurman kwam hij bij een groep die op zaterdagochtend zwerfafval opruimt. Daarna ging hij wandelen. Niet een ommetje, maar twintig kilometer. Hij verkocht zijn tweede elektrische fiets omdat we er volgens hem samen wel met twee uit konden in plaats van drie. Hij ging helpen bij het Repair Café.

Ik zag hem opknappen. Echt. Hij sliep beter, maakte grapjes en zat niet meer de hele avond nieuws te kijken.

Alleen nam hij zijn nieuwe enthousiasme overal mee naartoe.

Toen Ton trots vertelde over hun vliegvakantie naar Tenerife, vroeg Henk of hij weleens had uitgerekend wat zo’n vlucht uitstootte. Toen Marja nieuwe tuinstoelen had, vroeg hij wat er mis was met de oude.

‘Die waren op,’ zei ze.

‘Het frame toch niet?’

Ik schopte hem onder tafel. Dat vond hij kinderachtig, zei hij later in de auto. Ik vond dat hij haar gewoon even blij had kunnen laten zijn.

Hij keek naar buiten en zei dat het altijd maar gezellig moest blijven, zolang niemand ergens over nadacht.

Daar heb ik niets meer op gezegd. Ook omdat ik zelf net een jurk had gekocht die ik niet nodig had.

Niet alles kwam door Henk. Dat wil ik er wel bij zeggen. Kees begon hem voor de grap de klimaatburgemeester te noemen. Eerst lachte Henk mee. Na de vierde of vijfde keer niet meer. Als hij een vegetarisch gerecht meenam, vroeg Ton of er onderweg nog een snackbar open was.

Soms was het gewoon een grap. Soms ook niet.

In februari zouden we de vakantie bespreken, bij ons thuis. Ik had lasagne gemaakt, twee schalen, waarvan één zonder gehakt. Henk had op zijn tablet een natuurcamping in de Eifel opgezocht. Je kon er ingerichte tenten huren met echte bedden. Er was een gezamenlijk sanitairgebouw.

Hij schoof de tablet naar Kees.

‘Misschien moeten we eens iets anders doen. Meer buiten. Ook een stuk goedkoper.’

Marja begon meteen te lachen, tot ze zag dat hij serieus was.

Els zei dat ze met haar rug niet ’s nachts over een camping ging lopen voor een wc. Ton wilde op vakantie niet zelf koffie hoeven zetten. Dat begreep ik allebei. Ik werk nog vier ochtenden in een bloemenwinkel. Als ik vrij ben, vind ik een ontbijt dat iemand anders klaarzet ook prettig.

Maar Henk bleef uitleggen hoeveel een hotel kostte, hoeveel er bij zo’n ontbijtbuffet werd weggegooid en dat een beetje minder luxe toch geen ramp was.

‘Wij hebben hier gewoon voor gewerkt,’ zei Kees.

‘Dat zeg ik toch niet?’

‘Je zegt het al de hele avond.’

Ik stond op om de tweede schaal te halen, hoewel niemand nog iets wilde.

Later zei Henk dat ik hem had laten zitten. Ik zei dat hij geen voorstel had gedaan, maar een verkooppraatje waar niemand onderuit mocht.

Hij sliep die nacht slecht. Ik ook. Toch zijn we de volgende ochtend samen naar de markt geweest. Zo gaat dat dan ook gewoon.

Twee weken later belde Marja. Ze begon over mijn knie, waar ik last van had gehad. Daarna zei ze dat ze met de anderen hadden gesproken.

Ze wilden best met ons weg, maar niet als iedere maaltijd of ieder uitstapje een discussie werd. Of we niet gewoon weer onszelf konden zijn.

Ik vroeg wat ze daarmee bedoelde.

‘Nou, zoals vroeger. Gewoon genieten.’

‘Henk geniet nu juist meer dan vroeger.’

Het bleef even stil.

‘Je begrijpt toch wel wat ik bedoel, Anja.’

Ja. Dat begreep ik wel. Dat maakte het juist zo naar.

Ik heb Henk het gesprek verteld. Hij werd niet boos. Hij vroeg alleen of hij dan vooraf moest beloven zijn mond te houden.

Ik zei dat niemand dat letterlijk had gezegd.

‘Maar jij hoort het ook.’

Dat hoorde ik inderdaad.

Daarna kwam dus die boeking. Marja appte mij apart dat de kamers snel gingen en dat ze niet langer wilden wachten. Ik typte dat ik het begreep. Vervolgens heb ik die woorden weer weggehaald en alleen ‘oké’ gestuurd.

Henk zegt dat we zelf wel ergens heen gaan. Hij heeft al een camping gevonden met huisjes en eigen sanitair. Dat vind ik lief, al heb ik nog niet naar de link gekeken.

Afgelopen vrijdag ben ik alleen bij Els en Ton gaan eten. Henk wilde niet mee. Hij zei dat ik vooral moest gaan, maar toen ik mijn jas aantrok vroeg hij wel hoe laat ik terug dacht te zijn.

Aan tafel werd veel gepraat over het hotel. Ik heb gevraagd of het over iets anders kon. Ton zei meteen sorry. Els schepte nog wat aardappels op mijn bord.

Het was niet ongezellig. Daar voelde ik me thuis schuldig over.

Voor komende vrijdag zijn wij aan de beurt. Ik heb de groep nog niet geappt en er staat ook nog niets op het boodschappenlijstje. Gisteren vroeg Henk hoeveel mensen er kwamen eten.

Ik zei dat ik het nog niet wist.