Ik ben 67 en ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marijke vanzelfsprekend was. Sinds Henk met pensioen is, leeft hij heel anders en lijkt alles wat wij doen ineens verkeerd te zijn. Nu staat zelfs onze jaarlijkse vakantie op losse schroeven, en dat voelt pijnlijker dan ik had verwacht.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan wel tegen een verschilletje kon. Sinds Kees met pensioen is en radicaal duurzaam en minimalistisch wil leven, voelt bijna alles wat wij doen ineens als een statement waar hij iets van vindt. Ik merk dat ik niet alleen bang ben onze jaarlijkse vakantie kwijt te raken, maar vooral het vanzelfsprekende gevoel dat wij bij elkaar hoorden.
Ik ben 63 en dacht dat mijn pensioen vooral rust zou brengen, maar in plaats daarvan veranderde het alles. Via een oude collega kwam ik terecht bij een kleinschalige woongemeenschap waar ik weer het gevoel kreeg dat ik iets kon bijdragen. Onze vrienden in het dorp zagen mijn keuze niet als een verandering, maar als een afwijzing van hen.
Ik zat al met mijn jas aan toen mijn man aan de eettafel zei dat hij niet langer stil kon blijven over al het eten dat wij samen verspilden. In één avond sloeg dertig jaar vriendschap om in verwijten, stilte en een ultimatum waar ik nog steeds van wakker lig. Ik hou van mijn man, maar ik mis ook het oude wij, en precies dat heeft mij kapotgetrokken.
Ik dacht dat de rust eindelijk was begonnen toen mijn man en ik met pensioen gingen, maar op een avond stond onze zoon met een plan voor de deur dat alles op scherp zette. Mijn man zag er liefde en herstel in, ik voelde alleen hoe onze vrijheid stukje bij beetje uit mijn handen gleed. Ik ben nog steeds niet zeker of ik hard ben geweest, of dat ik mezelf net op tijd heb gered.