Ik dacht altijd dat ons huisje in Zuid-Frankrijk van ons vieren was, ook al stond het alleen op naam van onze vrienden. Toen Kees ernstig ziek werd, wilde Marijke het verkopen en voelde ik me tegelijk schuldig en buitengesloten. Ik probeer sindsdien te begrijpen of ik rouw om een vakantiehuis, of om een vriendschap die niet meer hetzelfde kan zijn.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan wel tegen een verschilletje kon. Sinds Kees met pensioen is en radicaal duurzaam en minimalistisch wil leven, voelt bijna alles wat wij doen ineens als een statement waar hij iets van vindt. Ik merk dat ik niet alleen bang ben onze jaarlijkse vakantie kwijt te raken, maar vooral het vanzelfsprekende gevoel dat wij bij elkaar hoorden.
Ik heb bijna veertig jaar met mijn man onze fietsenzaak opgebouwd en nu hij met pensioen wil, staat alles ineens op losse schroeven. Onze dochter wil de zaak overnemen, maar alleen als ze hem volledig op haar eigen manier mag veranderen. Ik dacht dat we als gezin samen naar een oplossing zochten, totdat ik merkte dat ik de enige was die nog vasthield aan wat wij hadden gemaakt.
Ik dacht altijd dat ik mijn zoon zou helpen als hij echt in de problemen kwam, maar ik had nooit verwacht dat mijn vrouw en ik daar zo lijnrecht tegenover elkaar zouden staan. Mijn zoon Bram heeft geld nodig om zijn woning niet kwijt te raken en opnieuw te beginnen, terwijl mijn vrouw vindt dat we hem juist nu niet moeten redden. Ik zit klem tussen mijn angst om hem te laten vallen en mijn angst dat we hem nooit leren op eigen benen te staan.
Ik ben 63 en ik worstel ermee dat onze oudste vriendschap is veranderd in iets wat steeds meer op zorg lijkt. Mijn man vindt dat we grenzen moeten trekken, terwijl ik bang ben dat we Theo en Marjan in de steek laten nu Marjan zo ziek is. Sinds we onze vakantie hebben geboekt, voelt zelfs een paar dagen weggaan alsof we iets onherstelbaars doen.
Ik ben na mijn pensioen gestopt met automatisch alles regelen voor onze vaste vriendengroep, omdat ik merkte dat ik er moe van werd. Toen iedereen ervan uitging dat ik ook ons weekendje weg wel zou organiseren, heb ik voor het eerst echt nee gezegd. Sindsdien voelt een groep die ruim dertig jaar als familie was ineens ongemakkelijk en afstandelijk.
Ik ben 61 en ik heb meer dan dertig jaar alles gedeeld met mijn vriendin Ingrid en haar man Paul. Toen zij vastliepen in de zorg voor haar moeder in Spanje, vroegen ze iets van ons waarvan ik niet wist dat je het überhaupt aan vrienden kon vragen. Mijn man Henk ziet eindelijk zijn pensioen voor zich, terwijl ik sinds dat telefoontje vooral wakker lig van wat een nee met een vriendschap kan doen.
Ik ben 61, werk nog drie dagen per week in een baan waar ik veel plezier uit haal, terwijl mijn man Henk net met pensioen is. Sinds hij thuis is, merkt hij pas hoe verschillend wij tegen deze fase aankijken, en ik merk dat ik me steeds meer moet verantwoorden voor iets waar ik vroeger trots op was. Nu wil hij verhuizen naar een dorp, maar voor mij voelt dat alsof ik niet alleen ons huis, maar ook een deel van mezelf moet achterlaten.
Ik dacht altijd dat vriendschap vanzelf betekende dat je er bent als het moeilijk wordt. Nu Theo beginnende dementie heeft, merk ik dat mijn vrouw en ik bang zijn om ons eigen leven kwijt te raken aan de zorg voor hem en Marijke. Ik heb een reis geboekt waar ik me tegelijk op verheug en diep voor schaam.
Ik dacht altijd dat ik mijn broer zou helpen, wat er ook gebeurde, omdat we elkaar vroeger door moeilijke jaren heen hebben getrokken. Nu hij na een ziekenhuisopname nergens terechtkan, botst die overtuiging hard met het leven dat mijn man en ik eindelijk samen hadden opgebouwd. Ik merk dat ik tussen hen in sta en dat ik zelf ook niet meer goed weet waar zorgen voor iemand ophoudt en jezelf wegcijferen begint.
Ik dacht dat onze donderdagmiddag met vrienden het leukste onderdeel van ons pensioen zou worden, totdat ons huis vanzelfsprekend hun vaste ontmoetingsplek werd. Ik probeerde lang mijn irritatie weg te lachen, vooral omdat mijn man zo trots was op zijn rol als gastheer. Uiteindelijk zei ik tijdens een bijeenkomst wat ik al maanden inslikte, en sindsdien voelt onze vriendengroep anders.
Ik dacht altijd dat we na ons pensioen vanzelf dezelfde kant op zouden kijken, maar dat bleek een vergissing. Mijn man Henk wil ons huis verkopen en stil gaan wonen, terwijl ik juist eindelijk ruimte wil maken voor het werk dat ik jarenlang heb uitgesteld. Nu ligt er een offerte voor een verbouwing op tafel en praten we vooral over bedragen, terwijl het volgens mij over veel meer gaat.