Ik heb bijna mijn hele werkende leven bij dezelfde zorginstelling gewerkt, net als mijn man Henk. Nu hij met pensioen is en ik nog drie jaar moet, zie ik hoe de zorg op mijn afdeling langzaam wordt uitgehold. Op mijn bureau ligt een rapport dat ik moet ondertekenen, terwijl ik weet dat het een mooier beeld geeft dan de werkelijkheid.
Ik ben 58 en ik geef al dertig jaar les op dezelfde middelbare school in een provinciestad. Door een reorganisatie kreeg ik de keuze tussen een vertrekregeling of doorgaan onder voorwaarden waar ik eigenlijk niet achter sta. Thuis leek iedereen al te weten wat verstandig voor mij was, behalve ikzelf.
Ik dacht dat ik na mijn pensioen eindelijk ruimte zou krijgen voor mezelf en mijn man, maar onze dagen vullen zich nu met oppassen, koken en wassen voor onze dochter. Ik zie hoe moe mijn man ervan wordt, terwijl ik vooral zie hoe mijn dochter anders alles alleen moet dragen. Sinds haar promotie weet ik niet meer of ik haar help uit liefde, of omdat ik niet durf te zeggen dat het te veel is.
Elena is fysiek opgebrand na dertig jaar in de zorg, maar haar man Marcus weigert haar pijn te erkennen. Voor hem tellen de luxe reisplannen en het budget zwaarder dan haar gezondheid. Moet ze haar eigen lichaam blijven opofferen voor een gezamenlijke droom, of kiest ze voor haar eigen welzijn met het risico op een breuk in haar huwelijk?
Ik ben Brianna, moeder van twee, en sinds mijn man Benjamin zijn baan verloor, ben ik de enige kostwinner. Terwijl hij zich verliest in videogames, probeer ik ons gezin bij elkaar te houden. Maar hoe lang kan ik deze last nog dragen zonder zelf te breken?