Ik ben 69 en mijn vrouw Els en ik waren ruim veertig jaar bevriend met Marijke en haar man Henk. Na Henks overlijden wilde Marijke haar huis verkopen en naar Spanje vertrekken, en ik raakte ervan overtuigd dat ze dat deed omdat ze kapot van verdriet was. Pas toen ze ons verweet dat we haar behandelden alsof ze niet meer zelf kon denken, begon ik te twijfelen aan alles wat wij zorg noemden.
Ik dacht dat mijn vrouw en ik na veertig jaar werken eindelijk zonder schuldgevoel naar Spanje konden vertrekken. Pas toen onze dochter zei dat ze dan misschien minder vaak met de kinderen langskomt, merkte ik hoeveel zij op ons leven leunde. Nu staat ons huis in Nederland halfvol dozen en weet ik niet meer of ik uitkijk naar de zon of bang ben voor wat we achterlaten.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marja tegen alles bestand was, juist omdat we elkaar al veertig jaar kenden. Sinds hun pensioen willen zij een deel van hun leven naar Spanje verplaatsen en verwachten ze dat wij daarin meegaan. Ik merk nu pas hoe pijnlijk het is als twee mensen die altijd naast je liepen ineens vinden dat je stil bent blijven staan.
Ik dacht dat ons pensioen het begin zou zijn van vrijheid, maar aan onze keukentafel veranderde dertig jaar vriendschap ineens in een pijnlijke strijd om verwachtingen en loyaliteit. Ik vertel hoe onze wekelijkse diners, gezamenlijke vakanties en vertrouwde routine omsloegen in verwijten toen wij besloten een deel van het jaar naar Spanje te gaan. Ik vraag me nog steeds af of je op je zestigste voor jezelf mag kiezen, als de mensen van wie je houdt dat ervaren als verlating.
Mag je kiezen voor je eigen geluk als dat betekent dat je een vriendschap van dertig jaar kapotslaat? Elena wil na een zwaar verlies een nieuwe start maken in Spanje, maar haar beste vriendin ziet dit als een harteloos verraad. Is loyaliteit een onvoorwaardelijke plicht, of is het egoïstisch om iemand als emotionele gijzelaar te houden?