Ik vertel hoe de zorg voor onze oudste vriend Kees langzaam ons dagelijks leven is gaan bepalen sinds zijn geheugen achteruitgaat. Ik voel me schuldig omdat ik hem niet wil behandelen alsof hij al niets meer zelf mag beslissen, maar ik ben ook bang dat er iets gebeurt als we wegkijken. Mijn man vindt dat we zijn zus moeten inlichten, ook al heeft Kees ons dat uitdrukkelijk verboden.
Ik dacht altijd dat ik voor mijn vriendin Els alles zou doen, tot hulp langzaam begon te lijken op het overnemen van haar leven. Mijn man Karel vindt dat we onze oudste vrienden niet kunnen laten vallen nu zij ons nodig hebben. Ik merk dat ik me schuldig voel om mijn grens, terwijl ik ook bang ben dat we onze eigen oude dag weggeven.
Ik dacht dat ik met mijn beste vrienden van veertig jaar zonder moeite een huis in Zuid-Frankrijk kon kopen. Toen zij een zakelijke overeenkomst via een bv wilden, voelde ik me ineens geen vriend maar een risico. Nu ligt onze gezamenlijke droom stil, en ik begin me af te vragen of ik zelf niet te veel gekwetst ben geraakt.