Ik ben 71 en woon al bijna veertig jaar met mijn vrouw Marijke in hetzelfde huis, met de tuin waar ik elke dag nog werk. Zij kan steeds moeilijker traplopen en wil naar een gelijkvloers appartement in de stad, vlak bij winkels en haar vriendinnen. Ik snap haar angst, maar het idee dat ik mijn tuin moet achterlaten maakt me stiller dan ik zelf had verwacht.
Ik vertel hoe onze hechte vriendschap met Hanneke en Rob veranderde nadat ik door een chronische ziekte minder mobiel werd. Ik merkte dat mijn man Kees de scherpe randjes voor iedereen probeerde weg te poetsen, terwijl ik me steeds kleiner ging voelen. De voorgestelde vakantie maakte duidelijk wat we blijkbaar niet hardop durfden te zeggen.
Ik merk sinds de beroerte van mijn man dat onze vaste vriendengroep voor mij meer betekent dan ik vroeger wilde toegeven. Ik wil dat iedereen een manier vindt om hem erbij te houden, maar hij ervaart elk voorstel als medelijden. Ik weet niet meer of ik voor zijn trots moet kiezen of voor het leven dat we samen met die mensen altijd hadden.
Ik zat ineens midden in een gesprek dat voelde als verraad, toen onze vriendengroep voorstelde dat mijn man maar thuis moest blijven van onze jaarlijkse vakantie naar Frankrijk. Ik probeerde sterk te zijn en iedereen te begrijpen, maar vanbinnen scheurde ik open tussen mijn liefde voor Kees en mijn behoefte aan de mensen met wie ik al decennia lief en leed deel. Sindsdien vraag ik me af hoeveel een vriendschap eigenlijk aankan als iemands leven kleiner wordt.
Een man raakt fysiek en mentaal volledig uitgeput door de zorg voor zijn zieke vrouw, maar zij weigert het huis te verlaten. Terwijl hun dochter eist dat er een praktische oplossing komt, worstelt hij met een hartverscheurende vraag: is het liefde om haar wens te respecteren, of is het zelfopoffering tot het breekpunt?