Ik kende Marijke en Henk langer dan sommige familieleden, maar sinds Henk ziek is geworden ben ik langzaam in hun dagelijks leven geschoven. Ik schaamde me ervoor dat ik rust wilde, omdat ik wist hoe bang en alleen Marijke zich voelde. Toen ik voorzichtig probeerde te zeggen dat het zo niet langer ging, bleek onze vriendschap ineens iets anders te betekenen dan ik altijd had gedacht.
Ik ben 62 en kijk al bijna dertig jaar uit naar onze jaarlijkse vakantie met dezelfde vriendengroep. Sinds onze vriend Henk door een moeilijke periode gaat, draait ieder uitje echter om zijn stemming, zijn angst en zijn wensen. Ik wil hem niet laten vallen, maar ik merk dat ik zelf langzaam opraak en dat mijn man daar heel anders naar kijkt.
Ik ben 62 en mijn man Kees en ik hebben al bijna veertig jaar dezelfde vriendengroep. Toen hij na zijn pensioen een gezamenlijk huis in Frankrijk wilde kopen, merkte ik dat ik juist behoefte had aan ruimte en een leven buiten onze vaste kring. Ik heb niet getekend, en sindsdien voelt het alsof ik niet alleen een vakantiehuis heb afgewezen, maar ook een deel van ons gezamenlijke verleden.
Ik ben 68 en worstel ermee dat de ziekte van mijn beste vriend onze vriendschap volledig heeft veranderd. Mijn vrouw wil er altijd voor hen zijn, terwijl ik merk dat ik langzaam geen eigen leven meer overhoud. Ik weet niet of ik laf ben omdat ik grenzen wil stellen, of dat we juist te laat zijn met die grens.
Ik ben 68 en ik kende Henk en Marijke langer dan sommige familieleden. Toen Marijke vergeetachtig werd, wilde ik er voor hen zijn, maar ik merkte dat mijn vrouw Els en ik langzaam opgebrand raakten. Ik weet nog steeds niet of we hen in de steek laten, of eindelijk eerlijk zijn over wat we aankunnen.
Ik ben zevenenzestig en ga al meer dan dertig jaar met dezelfde vrienden naar Frankrijk. Nu één van hen beginnende dementie heeft, vroeg zijn vrouw ons om zijn deel stiekem voor te schieten zodat hij niets merkt. Ik wil hem niet kwijtraken, maar ik merk dat onze vriendschap door die ene vraag anders is geworden.
Ik ben 63 en heb jarenlang gedacht dat echte vriendschap betekende dat je er altijd bent, zeker als het moeilijk wordt. Toen onze beste vriend ernstig ziek werd, hielpen mijn vrouw en ik elke dag, totdat ik merkte dat ik zelf langzaam verdween uit mijn eigen leven. De reis die we al jaren wilden maken, bracht iets aan het licht waar ik me nog steeds ongemakkelijk bij voel.
Ik vertel hoe mijn vrouw Els en ik na ons pensioen ontdekten dat onze oudste vriendschap ineens voorwaarden leek te hebben. Ik voelde me schuldig omdat ik niet mee wilde in de plannen van Kees en Marijke, maar ik merkte ook dat ik steeds minder mezelf was. Uiteindelijk moesten we kiezen tussen de oude vanzelfsprekendheid van onze vriendschap en het leven waar wij zelf nog energie voor hadden.
Ik ben 62 en ik dacht altijd dat onze vriendengroep vanzelfsprekend zou blijven bestaan, omdat we elkaar al sinds onze studententijd kennen. Toen een vriend ons een manifest liet tekenen over politiek, gedrag en onderwerpen waar we niet meer over mochten praten, koos ik uit angst voor verlies eerst voor de groep en niet voor mijn man. Tijdens ons jaarlijkse weekend weg merkte ik pas hoeveel schade die keuze bij ons thuis had aangericht.
Ik verloor mijn man en besloot dichter bij mijn kinderen en kleinkinderen te gaan wonen, aan de andere kant van het land. Mijn oudste vrienden vonden dat ik daarmee ook onze vriendschap opgaf en probeerden me hier te houden, eerst lief en later op een manier die me benauwde. Ik vertel hoe hun aanbod om me te helpen uiteindelijk meer pijn deed dan de verhuizing zelf.
Ik dacht dat een huisje in Frankrijk de vanzelfsprekende volgende stap zou zijn na veertig jaar vriendschap. Toen Henk en Marijke nee zeiden, voelde ik me veel afgewezener dan ik wilde toegeven. Ik probeer nu te begrijpen of ik om een vakantiehuis treur, of om een vorm van vriendschap die misschien al aan het veranderen was.
Ik ben 64 en mijn man en ik hebben bijna ons hele volwassen leven gedeeld met één bevriend stel. Toen zij door schulden in de problemen kwamen en ons om een groot bedrag vroegen, bleek dat we heel anders keken naar wat vriendschap van ons mag vragen. Ik voel me schuldig om mijn twijfel, maar ik ben ook bang dat we ons spaargeld nooit meer terugzien.