Ik dacht dat een camper gewoon een aankoop was waar we samen over moesten nadenken. Pas toen onze beste vrienden stilvielen aan de keukentafel, begreep ik dat het voor hen voelde alsof we uit hun leven verdwenen. Ik wil mijn man zijn vrijheid gunnen, maar ik merk dat ik bang ben voor wat er van onze vriendschap overblijft.
Ik dacht dat ik met liefde één middag per week kon helpen toen mijn vriendin ernstig ziek werd en haar man het niet meer redde. Nu voelt die middag als een afspraak waar ons hele leven omheen gebouwd is, terwijl ik me daar vervolgens schuldig over voel. Ik weet niet of ik een slechte vriendin ben omdat ik mijn eigen pensioenleven terug wil.
Ik kende Henk en Marianne bijna mijn hele volwassen leven, en ik dacht dat we alles samen konden dragen. Toen Henk uitviel met een burn-out, wilde ik er zijn, maar ik merkte dat Marianne iets van ons vroeg waar ik bang van werd. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet goed weet of ik onszelf beschermd heb of een vriend in de steek heb gelaten.
Ik ken Henk en Marja al sinds we met z’n vieren in een huurflat woonden en nog dachten dat we alle tijd van de wereld hadden. Nu Henk een burn-out heeft en Marja diep in een depressie zit, proberen mijn vrouw Els en ik te helpen, maar het neemt ons hele pensioenleven over. Ik schaam me dat ik soms niet opneem, terwijl ik ook voel dat we dit niet nog jaren kunnen volhouden.
Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marjan vanzelfsprekend was, omdat we al veertig jaar bijna alles samen hadden meegemaakt. Toen Henk met pensioen ging en volledig opging in vogelfotografie, merkte ik hoe snel vaste gewoontes kunnen verdwijnen en hoeveel pijn dat kan doen. Ik weet nog steeds niet of wij te veel van hem verwachtten, of dat hij ons te makkelijk heeft laten gaan.