Veertig jaar lang was Eliane de onmisbare spil van haar vriendengroep, maar nu ze op is, trekt ze een grens. In plaats van begrip oogst ze verwijten van haar vrienden en zelfs van haar eigen man. Is het egoïstisch om voor jezelf te kiezen als iedereen van je gewend is dat je altijd geeft?
Een vriendschap van veertig jaar staat op het spel wanneer de grens tussen hulpvaardigheid en zelfopoffering volledig vervaagt. Hoe zeg je nee tegen een vriend in nood als je eigen mentale gezondheid en vrijheid op het spel staan?
Hoe ver ga je in je loyaliteit aan een vriend als het je eigen huwelijk begint te verstikken? Annelies zit gevangen tussen een wanhopige vriend in een diepe depressie en haar man die het echt niet meer trekt. Nu de vraag komt of hij een weekendje mag komen logeren, staat alles op het spel. Kies je voor de vriendschap van veertig jaar of voor je eigen rust?
Een vriendschap van veertig jaar staat op het spel. Mag je nee zeggen tegen je beste vriend die volledig in elkaar stort, als dat betekent dat je je eigen rust en vrijheid opoffert?
Dertig jaar lang waren deze diners een anker, maar nu voelen ze als een blok beton. Terwijl haar man en vrienden vasthouden aan loyaliteit en traditie, vecht Els voor haar eigen mentale overleving. Is het egoïstisch om je grenzen aan te geven, of is de prijs van vriendschap simpelweg te hoog geworden?