Ik stond met mijn hand nog op de deurklink toen mijn dochter me aankeek alsof ik haar liet vallen. Ik heb jarenlang met liefde voor haar gezorgd, samen met mijn vrouw, maar nu ik bijna met pensioen ga, botsen haar behoefte aan veiligheid en onze behoefte aan rust keihard op elkaar. Ik weet nog steeds niet of ik een slechte vader ben omdat ik voor het eerst in mijn leven ook aan mezelf wil denken.
Ik dacht altijd dat liefde betekende dat je samen oud werd in het huis waarvoor je je hele leven hebt gewerkt. Maar sinds mijn vrouw ziek is en ik dag en nacht voor haar zorg, voelt datzelfde huis soms als een plek waarin ik stil verdwijn. Nu onze zoon vanuit het buitenland zegt dat ik aan mezelf moet denken maar zelf niet komt helpen, moet ik beslissen of ik mijn vrouw verraad of eindelijk mezelf red.
Wanneer houdt zorg ophouden met liefde zijn en wordt het een gevangenis? Martha is opgebrand door de dementie van haar man, maar terwijl zij vecht voor haar eigen overleving, beschuldigt haar familie haar van wreedheid. Moet ze zichzelf volledig opofferen of is het kiezen voor haar eigen mentale gezondheid egoïstisch?