Ik ben net met pensioen en dacht eindelijk tijd te krijgen voor mijn man en de plannen die we jarenlang hebben uitgesteld. Dan vraagt mijn oudste vriendin of wij structureel drie dagen per week komen helpen nu haar man achteruitgaat. Ik schaam me voor mijn twijfel, maar ik merk dat onze vriendschap ineens voelt als een verplichting waar geen einde aan komt.
Ik ben 67 en heb jarenlang gezorgd, gewerkt en plannen uitgesteld zonder daar veel woorden aan vuil te maken. Nu mijn man door zijn ziekte steeds meer hulp nodig heeft, wil ik een jaar weg om vrijwilligerswerk te doen, maar thuis ziet iedereen dat als verraad. Ik weet nog steeds niet of ik eindelijk voor mezelf kies of iemand in de steek laat die mij nodig heeft.
Ik kende Marjan en Kees bijna veertig jaar en dacht altijd dat we vanzelf oud zouden worden met etentjes, fietsvakanties en veel te sterke koffie. Sinds Kees beginnende dementie heeft, vraag ik me steeds vaker af hoeveel je als vriend moet overnemen voordat je zelf verdwijnt in iemands anders leven. Ik schaam me voor die gedachte, omdat ik ook zie hoe alleen Marjan ervoor staat.