Ik ben 62 en ik dacht altijd dat onze maandelijkse etentjes met vrienden vanzelfsprekend bij mijn leven hoorden. Sinds mijn man veganist is geworden, voelt iedere uitnodiging alsof ik moet kiezen tussen hem en de mensen die mij al kennen sinds ik dertig was. Ik schaam me ervoor hoe lang ik heb geprobeerd te doen alsof het vanzelf weer over zou waaien.
Ik ben 67 en zie hoe een beslissing van mijn vrouw om veganistisch te gaan eten onze vriendengroep van veertig jaar onder druk zet. Ik begrijp haar pijn, maar ik herken ook iets in de weerstand van onze vrienden tegen wat zij als gedoe rond onze oude traditie zien. Sinds het geplande weekend weg weet ik niet meer of ik nog bemiddel, of vooral bang ben om iets kwijt te raken dat al mijn hele volwassen leven bestaat.
Mijn man is volledig veranderd door zijn nieuwe idealen en drijft ons weg bij onze beste vrienden. Nu ik moet kiezen tussen mijn loyaliteit aan hem of mijn geluk met de groep, vraag ik me af waar de grens ligt tussen morele groei en destructief gedrag.
Op een zonnige zaterdagmiddag liep mijn jaarlijkse barbecue volledig uit de hand toen mijn vriendin Caroline, net veganist geworden, besloot de hamburgers van de grill te gooien. Wat begon als een gezellige dag met vrienden eindigde in tranen, verwijten en een vriendschap die nooit meer hetzelfde zou zijn. Ik vraag me nog steeds af: had ik het kunnen voorkomen, of was dit onvermijdelijk?