Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Kees en Marjan tegen een stootje kon, omdat we al veertig jaar alles met elkaar hadden gedeeld. Nu heeft mijn man Theo geld in zijn atelier gestoken dat eigenlijk voor ons gezamenlijke vakantiehuisje was bedoeld. Ik snap zijn droom, maar ik zie ook hoe een afspraak die voor ons allemaal vanzelfsprekend leek ons langzaam uit elkaar trekt.
Ik dacht dat mijn pensioen eindelijk ruimte zou maken voor iets dat alleen van mij was: schilderen. Toen onze zoon plotseling zijn huurwoning uit moest, werd diezelfde kamer ineens het middelpunt van een ruzie die al veel langer onder de oppervlakte zat. Ik weet nog steeds niet of ik hard ben geweest, maar ik weet wel dat ik niet opnieuw zomaar wilde verdwijnen in de behoeften van anderen.
Ik dacht altijd dat we na ons pensioen vanzelf dezelfde kant op zouden kijken, maar dat bleek een vergissing. Mijn man Henk wil ons huis verkopen en stil gaan wonen, terwijl ik juist eindelijk ruimte wil maken voor het werk dat ik jarenlang heb uitgesteld. Nu ligt er een offerte voor een verbouwing op tafel en praten we vooral over bedragen, terwijl het volgens mij over veel meer gaat.