Al dertig jaar eten we met dezelfde vrienden, maar sinds het bedrijf van mijn man goed loopt, wil hij andere mensen aan tafel

Marga vroeg niet wat er op het menu stond. Ze vroeg of haar zwarte broek goed genoeg was voor die club. Daarna stuurde ze een foto, genomen voor de spiegel in haar slaapkamer. Dezelfde broek die ze met kerst droeg.

Ik zat met mijn telefoon aan de keukentafel en werd daar verdrietiger van dan waarschijnlijk nodig was. Maar Marga had mij in ruim dertig jaar nog nooit gevraagd wat ze aan moest naar ons etentje.

We zijn met z’n zessen. Rob en ik, Henk en Marga, Els en Kees. Ooit woonden we in dezelfde straat in Amersfoort. Inmiddels woont alleen Els daar nog. De kinderen zijn groot, de ouders begraven, twee van ons hebben een nieuwe heup. Iedere tweede vrijdag van de maand eten we samen.

Meestal bij hetzelfde eetcafé. Geen bijzondere keuken, wel goede friet en een eigenaar die weet dat Henk niet lang op een hoge kruk kan zitten. We betalen ieder ons eigen deel. Dat is ooit zo afgesproken en daar hebben we nooit meer over vergaderd.

Rob vond het vroeger heerlijk. Soms was hij degene die op donderdag nog belde of iedereen het wel onthouden had.

Mijn man is zevenenzestig. Twee jaar geleden stopte hij bij het installatiebedrijf waar hij bijna zijn hele werkende leven had gezeten. Binnen drie maanden was hij ongelukkig. Hij ruimde de schuur op, bemoeide zich met mijn boodschappen en viel overdag voor de televisie in slaap.

Toen vroeg een oud-collega of hij kleine bedrijven wilde helpen met hun onderhoudsplanning. Eerst een paar uur. Inmiddels heeft hij twee mensen in dienst en huurt hij een kantoor boven een groothandel. Hij verdient meer dan in zijn laatste jaren in loondienst.

Ik was daar blij mee. Ik bén daar blij mee. Hij fluit weer onder de douche. Alleen begint tegenwoordig bijna ieder gesprek met iemand die ik niet ken en die volgens Rob ‘iets heel interessants aan het opzetten is’.

De eerste keer dat hij iemand meenam naar ons diner, had niemand bezwaar. Sander was een aardige man van ergens in de veertig. Hij vroeg naar Els’ vrijwilligerswerk en luisterde ook naar het antwoord.

De volgende maand kwamen Sander en zijn compagnon. Rob had het die middag in de groepsapp gezet. Ik vond dat laat, maar zei niets.

Die avond praatten zij met z’n drieën over personeel en bedrijfsruimte. Henk probeerde iets te vertellen over zijn fiets die gestolen was bij het ziekenhuis. Rob onderbrak hem om uit te leggen hoe Sander zijn bedrijfsbusjes volgde via een app.

Henk liet zijn verhaal zitten. Hij at verder. Ik zag het en vroeg er later niet meer naar. Dat zit me nog steeds dwars.

Thuis zei ik dat het geen zakelijke borrel moest worden.

‘Dat was het toch ook niet?’ zei Rob. ‘Er zaten gewoon twee leuke mensen bij.’

Hij vond dat ik overdreef. En eerlijk is eerlijk, wij kunnen ook een hele avond vullen met bloeddruk, gemeentelijke belastingen en kinderen die te weinig bellen. Soms ben ik daar zelf ook klaar mee.

Maar dat is iets anders dan dat je niemand meer laat uitpraten.

Een paar weken later stuurde Rob een link naar een besloten businessclub buiten de stad. Een zakenrelatie kon daar een ruimte voor ons regelen. Er zouden ook een paar andere ondernemers aanschuiven.

‘Goed eten, mooie omgeving. Keertje wat anders,’ schreef hij.

Het arrangement kostte negenentachtig euro per persoon, zonder drank. Marga werkt nog twee ochtenden bij een bakker omdat zij en Henk anders weinig overhouden. Kees had net verteld dat zijn energierekening tegenviel.

Ik vroeg Rob of hij dat bedrag wel had gezien.

‘Dan betaal ik toch bij?’

Alsof het alleen om de rekening ging.

Ik zei iets onaardigs. Dat hij onze vrienden blijkbaar niet meer interessant genoeg vond nu hij geld had.

Hij klapte zijn laptop dicht.

‘Toen ik hier de hele dag liep te niksen, vond je dat ook niet goed.’

Dat had ik niet verwacht. Ik begon over Marga’s inkomen, hij over de keren dat Kees lacherig had gevraagd of hij nu miljonair was. We hadden het al snel nergens meer over en tegelijk over van alles.

Rob zei dat niemand hem ooit vroeg hoe het met zijn bedrijf ging.

Ik wilde dat tegenspreken. Toen bedacht ik dat ik zelf meestal vroeg hoe laat hij thuis was.

De dag daarna belde ik Els. Ik dacht dat zij meteen mijn kant zou kiezen. Dat deed ze niet helemaal.

‘Ik vind nieuwe mensen eigenlijk best gezellig,’ zei ze. ‘Maar ik ga niet voor bijna honderd euro zitten luisteren naar mannen die klanten zoeken.’

Daarna vroeg ze of ik nog wist hoe moeilijk ik had gedaan toen ze haar buurvrouw een keer wilde meenemen. Dat wist ik. Ik had gezegd dat het juist fijn was dat we elkaar zo goed kenden.

Het kwam me nu slecht uit dat ze dat nog wist.

Na Marga’s foto heb ik haar gebeld. Ze zei eerst dat ze ook wel zin had in iets feestelijks. Toen vroeg ze of je daar gewoon kraanwater kon bestellen.

Ik zei dat ik het niet wist.

‘Laat maar,’ zei ze. ‘Henk wil eigenlijk toch niet. Maar zeg maar niet dat het door ons komt.’

Daar werd ik boos van. Niet op haar. Ik heb in de groepsapp gezet dat ik liever bij ons vaste eetcafé at en dat de club misschien geschikt was voor een andere gelegenheid. Zonder het eerst met Rob te bespreken.

Hij belde me vanaf kantoor.

‘Je had ook even op mij kunnen wachten.’

Daar had hij gelijk in. Ik had hem voor de hele groep teruggefloten. Toch heb ik het bericht niet verwijderd.

We hebben die vrijdag met vijf mensen gegeten. Rob had de afspraak bij de club laten staan. Hij zei dat hij die mensen al had uitgenodigd en niet op het laatste moment kon afzeggen.

Het was niet de fijne oude avond waarop ik had gehoopt. Iedereen vroeg naar hem. Kees maakte een grap over zijn nieuwe rijke vrienden en ik reageerde veel te fel. Daarna vertelde Marga uitgebreid over de lekkage bij hun badkamer.

Toen ik thuiskwam, was Rob er nog niet. Ik heb zijn schone overhemden uit de droger gehaald en over stoelen gehangen omdat ik geen zin had om te strijken.

Voor volgende maand staat er nog niets vast. Rob wil wel mee, zegt hij, maar niet als hij de hele avond moet horen dat hij veranderd is. Ik heb gezegd dat ik Kees daarop zal aanspreken.

Gisteren vroeg hij of Sander dan ook een keer mee mocht, zonder compagnon en zonder zakelijke plannen. Ik heb niet meteen nee gezegd. Wel gevraagd of hij dat zelf in de groep wilde overleggen. Hij pakte zijn telefoon, maar het bericht is nog niet verstuurd.