Eindelijk pensioen en dromen van een camperreis door Europa, maar dan komt de klap: hun zoon in Canada is wanhopig en vraagt hen om hun eigen vrijheid op te offeren voor de zorg van de kleinkinderen. Terwijl de een het ziet als een onvoorwaardelijke familieplicht, voelt de ander het als emotionele chantage. Moet je jezelf volledig wegcijferen voor een kind dat jarenlang stil was, of is het egoïstisch om nee te zeggen tegen je eigen kleinkinderen?