Ik ben 64 en ik heb eindelijk een kans gekregen waar ik vroeger alleen van durfde dromen, maar mijn man zegt dat hij zonder mij niet verder kan
Ik dacht dat mijn pensioen het begin zou zijn van de tijd die eindelijk ook een beetje van mij was. Toen mijn man sneller achteruitging dan we ooit hadden verwacht, werd ik ongemerkt zijn planning, geheugen, chauffeur en geruststelling. Nu ik voor een jaar naar Portugal kan voor werk waar ik altijd van heb gedroomd, voelt iedere keuze alsof ik iemand in de steek laat.