Ik dacht dat ik eindelijk mocht uitkijken naar een leven waarin ik niet meer voor iedereen hoefde te zorgen. Toen onze zoon met een burn-out en depressie instortte, wilde mijn man alles opgeven om bij hem te gaan wonen. Ik schaam me voor sommige gedachten die ik toen had, maar ik weet nog steeds niet of grenzen stellen hetzelfde is als iemand in de steek laten.
Na veertig jaar samen begint het pensioen, maar in plaats van quality time voelt Annelies zich plotseling een bijrol in haar eigen huwelijk. Terwijl Henk opgaat in zijn vriendengroep, groeit de kloof tussen hen onoverbrugbaar. Is zij te bezitterig of is hij simpelweg egoïstisch?
Ik stond in mijn eigen keuken toen mijn beste vriend van veertig jaar me aankeek alsof ik hem had verraden, alleen omdat ik eindelijk voor mezelf wilde kiezen. Wat voor mij voelde als een laatste kans op vrijheid, voelde voor hem als verlating, en die botsing heeft alles opengetrokken wat we jarenlang nooit hardop hadden gezegd. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet weet of ik moedig ben geweest of gewoon egoïstisch, en omdat ik denk dat meer mensen dit soort stille loyaliteiten herkennen.
Dertig jaar vriendschap en een gezamenlijke droom voor de toekomst, maar dan gooit één persoon alles overboord. Henk wil vertrekken naar Portugal en vraagt zelfs om financieel mee te helpen aan zijn ontsnapping. Is dit een dapper streven naar geluk of puur egoïsme ten koste van iedereen?
Een droom van een commune in Portugal zet een vriendschap van veertig jaar op de proef. Moet Arthur alles opgeven om loyaal te blijven, of is de prijs voor dit avontuur simpelweg te hoog?