Ik ben vierenzestig en ik ontdekte na mijn pensioen dat ik al jaren de agenda van onze vriendschap draaiende hield. Toen ik stopte met het organiseren van ons vaste weekend weg, voelden onze beste vrienden zich niet gemist maar in de steek gelaten. Ik weet nog steeds niet of ik te veel van een vriendschap verwacht, of eindelijk heb gezien hoe scheef het was geworden.
Ik ben 64 en ik ontdekte pas deze zomer hoeveel van onze vriendschappen draaiden op dingen die ik stilletjes regelde. Toen ik weigerde om ook de jaarlijkse groepsvakantie weer op me te nemen, bleek de gezelligheid minder vanzelfsprekend dan ik altijd dacht. Ik weet nog steeds niet of ik onze groep onnodig op scherp heb gezet, maar ik voel me voor het eerst in lange tijd geen wandelende agenda meer.
Dertig jaar lang was Annelies de onzichtbare motor van haar vriendengroep, maar nu ze de organisator-pet afzet, verandert de sfeer plotseling in een ijskoud conflict. Is ze egoïstisch omdat ze rust wil, of zijn haar vrienden dat omdat ze haar zorgzaamheid als een recht beschouwen?