Ik ben 64 en mijn beste vriendin Marijke maakt al ruim dertig jaar deel uit van ons leven. Sinds zij besloten heeft minimalistisch te gaan leven, voelt ieder etentje en elk gesprek ineens alsof wij ons moeten verantwoorden. Ik begrijp haar behoefte aan verandering, maar ik weet niet of ik mijn huwelijk en ons eigen huis moet aanpassen om haar vriendschap niet kwijt te raken.
Ik zat aan de eettafel bij onze beste vrienden toen mijn man opnieuw botste met de mensen die al decennialang ons tweede thuis waren. Ik voelde me letterlijk tussen twee levens in zitten: zijn nieuwe radicale overtuiging dat alles anders moest, en mijn angst om de vriendschap kwijt te raken die mij altijd overeind had gehouden. Soms vraag ik me af of liefde betekent dat je met iemand meebeweegt, of dat je ook mag zeggen: tot hier, want ik wil niet alles verliezen.
Ik ben zestig jaar oud en woon alleen in het huis dat ik ooit samen met mijn man heb gebouwd. Mijn familie aast alleen op mijn erfenis, maar ik heb besloten dat ik het heft in eigen handen neem. Dit is mijn verhaal over hoe ik mijn lot bepaal, ondanks de eenzaamheid en de hebzucht om mij heen.