Ik wilde na mijn pensioen een huisje in Frankrijk, mijn man een groter huis bij de kleinkinderen — en onze kinderen vonden vooral mijn droom onbegrijpelijk

Op de achterkant van mijn laatste vakantiefoto had ik uitgerekend hoeveel vierkante meter ik nodig had. Een slaapkamer, een kleine keuken, ergens een tafel bij een raam. Geen zwembad. Geen gastenverblijf. Alleen een huisje waar ik mijn schilderwerk kon laten liggen zonder dat het voor het avondeten weg moest.

Die foto ligt nu tussen de garantiebewijzen van onze keukenapparatuur. Ik heb hem zelf daar gelegd. Ik wilde hem even niet zien.

Over zeven weken stop ik met werken. Ik ben zevenenzestig en werk op de sterilisatieafdeling van een ziekenhuis. Mijn handen zijn vaak zo droog dat mijn vest aan mijn knokkels blijft hangen. Toen onze kinderen klein waren, werkte ik minder. Later ging ik weer meer uren maken, ook omdat mijn man een tijd zonder werk zat.

Dat vertel ik niet omdat ik vind dat hij mij iets schuldig is. Hoewel, soms denk ik dat dus wel. En daarna schaam ik me daarvoor.

Henk is sinds november thuis. Hij was onderhoudsmonteur en zei altijd dat hij zich geen dag zou vervelen. Dat klopt. Hij helpt bij het Repair Café, rijdt een oudere buurman naar afspraken en staat op zaterdag bij de voetbalclub. Als we boodschappen doen, ben ik meestal al bij de kassa terwijl hij bij het brood nog met iemand staat te praten.

Ik vind dat ook leuk aan hem. Vroeger zeker. Ik was degene die makkelijker thuisbleef.

Frankrijk was geen geheim plan. We komen al bijna twintig jaar in de Bourgogne. Eerst met de kinderen op een camping, later met z’n tweeën in een gîte. Ik schilder daar. Niet bijzonder goed, maar graag. Thuis volg ik op dinsdagavond een cursus in het wijkcentrum, als er tenminste niets tussenkomt.

Ik zei regelmatig dat ik er later wilde wonen.

Henk zei dan: ‘Als jij het stokbrood haalt.’

Dat heb ik opgevat als instemming. Hij zegt nu dat het een vakantiegrapje was.

Zijn eigen toekomstplan kwam in februari op tafel, tegelijk met een advertentie van een makelaar. Een hoekwoning op twaalf minuten fietsen van onze dochter in Zwolle. Drie slaapkamers en een tuin waar volgens hem makkelijk een schommel kon staan.

Wij wonen nu in een appartement bij Amersfoort. Prima, maar de logeerkamer is ook onze berging. Als de kleinkinderen slapen, moet eerst het droogrek naar onze slaapkamer.

‘Hier kunnen ze gewoon blijven,’ zei hij, terwijl hij de foto’s op zijn tablet vergrootte.

Ik dacht werkelijk eerst dat hij het over een huis voor iemand anders had.

Daarna zaten we een avond met onze cijfers aan tafel. Onze pensioenen, mijn AOW die binnenkort ingaat, de hypotheek die nog openstaat, het spaargeld. Iets meer dan zestigduizend euro. Opgebouwd met vakantiegeld, weinig uit eten en jarenlang dezelfde auto.

We hadden allebei met hetzelfde geld gerekend.

Met de overwaarde en ons spaargeld zouden we in Frankrijk iets bescheidens kunnen kopen en geld achter de hand houden. Dan moesten we ons appartement wel verkopen. Een huisje erbij zat er niet in. De grotere woning bij onze dochter zou ook vrijwel alles opslokken wat we vrij konden maken.

Henk wees op de kosten van onderhoud in Frankrijk. Ik wees op de vraagprijs in Zwolle. Na een uur waren we elkaars plannen alleen nog maar duurder aan het maken.

‘Maar wat moet ík daar dan?’ vroeg hij.

‘Wonen. Samen met mij.’

Hij keek naar de tafel. Ik hoorde zelf ook dat ik geen antwoord gaf.

Henk spreekt nauwelijks Frans. Hij heeft op vakantie genoeg aan mij, een boek en een terras, omdat hij weet dat hij daarna weer naar huis gaat. Ik had nooit echt bedacht hoe zijn dinsdagmiddag daar zou zijn. Ik zag vooral die van mij.

Een week later kwamen de kinderen eten. Ik had gevraagd om het er nog niet met hen over te hebben, maar bij de koffie begon onze dochter over die hoekwoning.

‘Pap heeft hem doorgestuurd. Echt iets voor jullie.’

Ik zette de slagroom terug in de koelkast, hoewel niemand die meer nodig had.

Onze zoon vond Frankrijk nogal een stap. Wat als een van ons ziek werd? Hoe moest het met de taal? En wilden we de kinderen dan alleen via beeldbellen zien opgroeien?

Hij woont zelf op anderhalf uur rijden. Ik zei dat op een onaardige manier. Alsof zijn woonplaats hem het recht ontnam om ons te missen.

Onze dochter zei dat het voor haar ook fijn zou zijn als we dichterbij kwamen. Haar jongste begint binnenkort op school en de opvang is een heel geregel.

‘Dus ik ga met pensioen om op te passen?’ vroeg ik.

‘Dat zeg ik toch niet, mam.’

Nee, dat zei ze niet. Ze vraagt ons niet vaak om hulp en betaalt zich scheel aan de opvang. Toch kon ik op dat moment niets anders meer horen.

Henk zei dat hij graag een opa wilde zijn die er gewoon was. Niet eentje voor twee weken in de zomer.

Toen vroeg ik waarom mijn schilderen een hobby heette en zijn voetbalclub een heel leven.

Daar wist niemand meteen iets op te zeggen. Dat voelde heel even als winnen. Daarna begon mijn kleinzoon vanuit de woonkamer te roepen dat de televisie het niet deed en gingen we gewoon verder met de avond.

Sindsdien hebben we geen grote ruzie gehad. Dat maakt het niet makkelijker. Henk stuurt mij geen huizen meer door, maar ik zie hem wel kijken. Ik bekijk Franse advertenties op mijn telefoon met het scherm schuin van hem af. Niet omdat het geheim is. Meer omdat ik geen zin heb om weer uitgelegd te krijgen dat zo’n dak waarschijnlijk vervangen moet worden.

Onze dochter belde afgelopen zondag. Ze zei dat ze niet had bedoeld dat ik beschikbaar moest worden voor haar gezin.

‘Maar ik zou jullie wel missen,’ zei ze.

Daar kon ik minder goed boos om worden. Ik zou hen ook missen. Dat past alleen slecht bij het verhaal dat ik inmiddels in mijn hoofd hield, waarin iedereen iets van me wilde en ik eindelijk één keer voor mezelf koos.

Voor september heb ik nu vier weken een eenvoudig appartement in Frankrijk gereserveerd. Van mijn eigen kleine spaarrekening, waarop nog geld staat van de nalatenschap van mijn moeder. Ik ga alleen. Henk wilde niet mee en ik heb het niet nog eens gevraagd.

Het is geen oplossing voor onze woning of ons huwelijk. Ik wil weten of ik er ook graag ben als het regent, als niemand vakantie heeft en ik zelf de huisarts moet bellen.

Gisteren vroeg Henk op welke datum ik precies terugkom. Hij wilde weten of hij die zaterdag op de kleinkinderen kon passen.

Ik heb de datum op de kalender geschreven. Daarna hebben we samen gekeken welke trein ik het beste kon nemen.