Ik zie mijn vader steeds harder vechten om mijn moeder thuis te laten wonen, terwijl zij langzaam verandert door beginnende dementie. Hij noemt het liefde en trouw, maar ik zie ook hoe moe hij is en hoeveel hij inmiddels opvangt zonder het toe te geven. Na een incident in de keuken weet ik niet meer of zwijgen nog respectvol is, of juist laf.
Ik vertel hoe mijn vrouw Marjan en ik langzaam de mantelzorg voor onze beste vrienden in zijn gerold. Wat begon met boodschappen en een paar formulieren, werd iets wat onze hele week bepaalde. Ik schaam me dat ik soms hoop dat de telefoon niet gaat, juist omdat Henk al veertig jaar mijn vriend is.
Ik stond in de keuken en rook ineens gas, terwijl mijn moeder glimlachend met een lucifer in haar hand draaide alsof er niets aan de hand was. Mijn vader duwde me weg met een blik die ik niet van hem kende, puur omdat hij koste wat kost wilde bewijzen dat hij haar nog zelf kon beschermen. Ik heb hem nog nooit zo lief en tegelijk zo gevaarlijk koppig gezien, en ik weet nog steeds niet of ik hem die avond had moeten omhelzen of wakker schudden.