Toen ik met mijn pasgeboren dochtertje uit het ziekenhuis kwam, voelde ik me verloren. Mijn man had niets voorbereid, ondanks mijn smeekbedes, en ik kwam thuis in een huis zonder wieg, zonder schone babykleertjes, zonder zelfs maar een verschoontafel. De chaos en het gevoel van alleen zijn overspoelden me, en ik vraag me nog steeds af hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Die nacht werd ik wakker gebeld door mijn schoonmoeder, en wat volgde was een stormachtige nacht vol ruzies, tranen en wantrouwen. Met mijn baby op de arm belandde ik op het politiebureau, terwijl familiegeheimen en oude pijn naar boven kwamen. Sindsdien vraag ik me af: hoe goed kennen we de mensen die het dichtst bij ons staan eigenlijk?
Op een ijskoude kerstochtend werd mijn zoon geboren zonder hartslag. Terwijl de artsen vochten voor zijn leven, stond mijn wereld stil en werd ik geconfronteerd met het diepste verdriet en de grootste hoop. Nu, maanden later, kijk ik terug op die dag en vraag ik me af: wat betekent een wonder echt?