Mijn schoonmoeder gaf onze baby honing en druppels die wij hadden geweigerd. Na de spoedeisende hulp zei mijn man dat ík de familie uit elkaar dreef
In het ziekenhuis bleek dat ik twee verschillende schoenen aanhad. Een zwarte sneaker en zo’n oude blauwe waarmee ik alleen de containers buitenzet. Ik bleef ernaar kijken terwijl mijn dochter tegen mijn borst hing, slap van vermoeidheid, met plakkertjes op haar lijf.
Mijn man zag het ook. Normaal hadden we erom gelachen. Nu zei hij dat ik straks maar even naar huis moest om te douchen.
‘Ik ga nergens heen,’ zei ik.
Dat was niet eens onze eerste ruzie van die avond.
Onze dochter Noor was toen acht maanden. Ik was net weer vier dagen gaan werken, bij de klantenservice van een groothandel in Utrecht. Twee dagen opvang, één dag mijn man thuis en op donderdag paste zijn moeder op. Dat laatste had zij zelf aangeboden. Ze woonde tien minuten fietsen bij ons vandaan en was gek op Noor.
Ik was daar blij mee. Dat zeg ik erbij, omdat het inmiddels klinkt alsof ik haar vanaf het begin niet vertrouwde. Ze had geholpen toen ik na mijn bevalling nauwelijks kon zitten. Ze bracht eten mee zonder te verwachten dat het gezellig was. Ik heb bij haar aan de keukentafel zitten huilen omdat de borstvoeding niet lukte.
Maar over eten deed ze soms raar. Of wij vonden het raar, beter gezegd. Ze had druppels gekocht bij een natuurwinkel, iets voor de weerstand, met bijenproducten erin. Propolis, weet ik nu. Toen kende ik dat woord nauwelijks.
We hadden gezegd dat Noor die niet mocht.
De honing was apart ter sprake gekomen. Ze wilde een beetje door haar yoghurt doen. Mijn man had zelf nog op zijn telefoon opgezocht waarom honing onder één jaar wordt afgeraden vanwege het risico op infantiel botulisme.
‘Nou, duidelijk,’ had hij gezegd. ‘Dus niet doen, mam.’
Ze trok een gezicht, maar zei dat ze het begreep.
Op die donderdag kreeg ik om kwart over drie een foto. Noor in de kinderstoel, met rode plekken rond haar mond. Er stond bij: Volgens mij krijgt ze tandjes, helemaal rode toet.
Ik belde meteen. Tijdens dat gesprek zei mijn schoonmoeder dat Noor ook een paar keer had overgegeven. Op de achtergrond hoorde ik haar huilen, anders dan anders. Ik vroeg wat ze had gegeten.
Yoghurt, banaan, broodkorst. Pas toen ik bleef doorvragen, kwamen de honing en de druppels.
‘Maar echt bijna niks, hoor.’
Ik stond al met mijn jas in mijn hand. Mijn leidinggevende heeft later mijn computer afgesloten.
Toen ik aankwam, waren Noors oogleden dik en zat de uitslag ook op haar buik. Mijn schoonmoeder hield een koud washandje tegen haar wang. Ze zei dat het al minder werd, maar dat vond ik helemaal niet.
Via de huisarts moesten we direct naar de spoedeisende hulp. Mijn man kwam daar vanuit zijn werk naartoe.
Ze hebben Noor behandeld voor een allergische reactie en haar een aantal uur in de gaten gehouden. De arts kon niet met zekerheid zeggen waardoor die was ontstaan. Dat supplement kon een rol hebben gespeeld; de verpakking moesten we bewaren voor verder onderzoek. Over de honing zei hij nadrukkelijk dat die onder één jaar niet gegeven moest worden. Dat was een ander risico, niet automatisch de verklaring voor deze reactie.
Ik vertel het zo precies omdat mijn man later bleef zeggen dat niemand bewezen had dat het door zijn moeder kwam.
Alsof ik om een schuldverklaring had gevraagd.
Hij was in het ziekenhuis trouwens niet ongeïnteresseerd. Hij zat met Noor op schoot, gaf haar kleine slokjes en vroeg drie keer of haar ademhaling echt goed was. Toen de verpleegkundige even weg was, streek hij met zijn duim langs haar voet. Zijn handen trilden.
Daarom kwam wat hij later zei zo hard aan.
Zijn moeder belde. Hij liep de gang op. Toen hij terugkwam, zei hij dat ze helemaal overstuur was en dat ik haar wel even kon laten weten hoe het ging.
Ik had haar al geappt dat Noor behandeld werd.
‘Ze denkt dat je woedend op haar bent.’
‘Dat ben ik ook.’
Hij zuchtte. Dat geluid alleen al.
‘Ze heeft geen kwaad bedoeld. Je hoeft haar niet zo af te branden.’
Ik had op dat moment nauwelijks iets tegen haar gezegd.
Thuis heb ik de druppels op het aanrecht gezet. Mijn schoonmoeder had ze in de luiertas gedaan. Er stond een dosering voor volwassenen op het etiket. Ik werd er opnieuw misselijk van.
Mijn man zei dat hij het ook stom vond, maar dat ze dacht dat ze hielp. Ik zei dat ze voorlopig niet meer alleen op Noor paste.
‘Voorlopig of nooit meer?’ vroeg hij.
Ik wist het niet. Dat maakte hem bozer dan een duidelijk antwoord, denk ik.
De volgende ochtend heb ik haar gebeld. Ze huilde en zei sorry. Ik geloofde dat ze geschrokken was. Toen zei ze dat ze haar eigen kinderen ook honing had gegeven en dat er toen nooit iets was gebeurd.
Ik heb haar onderbroken. Veel te hard. Ik zei dat haar ervaring me op dat moment niets kon schelen.
Dat vond ik achteraf gemeen. Het was ook waar.
Inmiddels zijn we drie weken verder. Noor is weer zichzelf. Ze trekt zich op aan de salontafel en eet met grote aandacht de randjes van haar brood. Er staat nog een vervolgafspraak in het ziekenhuis gepland.
De donderdagen zijn een probleem. Ik heb verlof opgenomen, mijn man één keer ook. We staan bij de opvang op de lijst voor een extra dag, maar er is nog geen plek. Elke keer als we de planning bespreken, komt zijn moeder opnieuw ter sprake.
‘Je maakt het ons wel heel moeilijk,’ zei hij gisteren.
Toen heb ik gezegd dat hij blijkbaar liever zijn moeder tevreden houdt dan zijn dochter veilig. Ik zag aan zijn gezicht dat het aankwam. Ik weet ook dat het niet helemaal eerlijk was. Hij houdt net zoveel van Noor als ik. Alleen lijkt hij te denken dat we, nu ze weer beter is, ook terug kunnen naar hoe het was.
Zijn moeder mag haar gewoon zien. Zaterdag is ze geweest, met een boekje. Ze heeft op het kleed gezeten en Noor laten lachen. Ik heb koffie voor haar gezet. Het was ongemakkelijk, maar niet vijandig.
Na haar vertrek vroeg mijn man of dit nu genoeg bewijs was dat het weer kon.
Ik was net Noors slaapzak aan het dichtdoen. Ik heb gezegd dat een middag bij ons op bezoek niet hetzelfde is als oppassen.
Donderdag werk ik weer. Mijn zus kijkt nu of ze een dienst kan ruilen. Ik moet haar morgenochtend laten weten tot hoe laat we haar nodig hebben.