We willen ons huis verkopen en in Spanje gaan wonen, maar onze dochter vindt dat haar kinderen recht hebben op die ruimte

Voor de foto’s van de makelaar had ik het plastic glijbaantje achter de schuur gezet. Mijn vrouw Els haalde het weer tevoorschijn.

‘Het hoeft toch niet te lijken alsof hier nooit kinderen komen?’

We kregen er bijna ruzie over. Een verweerd glijbaantje van vijfendertig euro. Terwijl het natuurlijk helemaal niet daarover ging.

Ik ben zesenzestig. Els wordt deze zomer vierenzestig. Ik heb veertig jaar in de installatietechniek gewerkt, de laatste jaren vooral op kantoor omdat mijn knieën niet meer wilden. Els werkte in een verpleeghuis. Eerst onregelmatige diensten, later drie dagen per week.

We hebben het goed. Dat wil ik er meteen bij zeggen. Ons huis is vrijwel afbetaald, we hebben gespaard en samen een behoorlijk pensioen. We hoeven niet iedere prijs in de supermarkt om te draaien.

Onze dochter Sanne doet dat wel.

Ze woont met haar twee kinderen in een huurflat. Twee slaapkamers, geen lift. De jongste is drie, de oudste zeven. Hun vader is er wel, maar sinds de scheiding loopt niet alles zoals afgesproken. Sanne werkt vier dagen bij een tandartspraktijk. Ze zit niet thuis op geld van ons te wachten.

Toch komt ze vaak tekort. Niet altijd financieel. Soms vooral aan handen.

Ik haal op woensdag de kinderen op. Els kookt dan, Sanne eet mee en neemt de restjes mee naar huis. Dat doen we graag. Meestal tenminste. Soms ben ik moe en wil ik gewoon het nieuws zien zonder dat iemand yoghurt in de bank smeert.

Dat schrijf ik nu op en meteen klinkt het onaardig.

Spanje was al ons plan voordat Sanne ging scheiden. We hebben jarenlang vakanties doorgebracht aan de Costa Blanca. Geen groot huis met zwembad, maar een ruim appartement met een lift, een balkon en de zee op loopafstand. Fietsen, wandelen, buiten zijn. Niet wachten tot we alleen nog ergens naartoe kunnen als er een parkeerplaats voor de deur is.

Afgelopen november hebben we een maand gehuurd in Dénia. Voor het eerst in jaren sliep Els zonder wekker. Op een ochtend zat ze om halfnegen al buiten met koffie.

‘Dit wil ik nog een tijdje,’ zei ze.

Daar denk ik vaak aan.

Sanne kwam in januari met haar voorstel. Ik stond aardappels af te gieten toen ze vroeg of we het huis niet aan haar konden overdragen.

Eerst dacht ik dat ze bedoelde dat ze het wilde kopen.

‘Dat kan ik toch nooit lenen, pap.’

Ze had gedacht aan een schenking. Of een lening waarvoor ze voorlopig alleen een klein bedrag per maand zou betalen. Later kon ze dan meer gaan aflossen.

‘Jullie hebben straks toch ook jullie pensioen?’

Ik zette de pan te hard op het aanrecht. Dat hoorde iedereen.

We hebben hier vier slaapkamers, een tuin en een zolder waar voornamelijk oude spullen staan. Bij haar slaapt de jongste nog bij haar op de kamer. Ik begrijp best dat het moeilijk is om hier rond te lopen en te weten dat wij dit allemaal gaan verkopen.

Maar begrijpen is iets anders dan ons huis weggeven.

We hebben haar uitgelegd dat er bij schenken en lenen ook belastingregels en voorwaarden komen kijken. Ze zei dat we daarvoor toch iemand konden inschakelen. Daar had ze gelijk in. Ik gebruikte het praktische bezwaar een beetje om niet meteen nee te hoeven zeggen.

De echte reden was dat we het niet wilden.

We willen zelf over dat geld kunnen beschikken. Voor Spanje, voor reizen, voor hulp als een van ons ziek wordt. Els heeft lang genoeg gezien wat ouder worden kan betekenen. Ze wil niet later voor iedere extra uitgave afhankelijk zijn van wat er toevallig nog over is.

Sanne luisterde tot Els over reizen begon.

‘Dus wij zitten daar op elkaar, maar jullie willen ook nog op vakantie vanuit je vakantiehuis.’

Ik zei dat ze wel erg makkelijk over ons geld praatte.

‘En jij over mijn leven,’ zei ze.

Daarna hebben we gegeten. De oudste wilde weten of we nog een ijsje hadden. Sanne zei te snel nee, terwijl ze niet thuis was en dat helemaal niet hoefde te bepalen. Els pakte er toch vier uit de vriezer.

De weken daarna bleef het terugkomen. Via appjes met berekeningen, tijdens het koffiezetten, één keer terwijl ik mijn kleinzoon hielp met zijn jas.

We boden aan een bedrag te schenken waarmee ze een buffer kon opbouwen. Ook wilden we meedenken over een andere woning. Sanne vroeg of ik wist wat een particuliere huurwoning tegenwoordig kostte.

Dat wist ik inmiddels. Ik had zelf gekeken en het tabblad weer dichtgedaan.

‘Een buffer maakt mijn huis niet groter,’ zei ze.

Nee. Maar ik vond ook dat ze deed alsof alles behalve ons hele huis niets voorstelde.

Het vervelendste gesprek kwam op een zondagmiddag. De kinderen zaten boven tussen de oude Playmobil. Sanne zei dat we niet moesten denken dat ze straks iedere schoolvakantie naar Spanje kon komen.

Vliegtickets voor drie personen, vervoer naar het vliegveld, verlof regelen. En dan alleen met die twee reizen.

‘Dat is gewoon te veel gedoe, pap. Dus jullie gaan ze minder zien.’

Ik hoorde een dreigement.

‘Je gaat de kinderen hier toch niet voor gebruiken?’

Ze werd rood en begon te huilen, niet hard, maar zo dat ze steeds haar neus moest ophalen.

‘Ik zeg dat ik het niet kan organiseren. Jij maakt ervan dat ik je straf.’

Els zei dat ik moest ophouden. Later, toen Sanne weg was, kregen wij alsnog ruzie. Els vond dat ik te fel was geweest. Ik vroeg of zij het huis dan maar wilde afstaan.

Dat wilde ze niet.

We hebben daarna twee avonden nauwelijks gepraat. Niet omdat we verschillend dachten over het huis, geloof ik. We kregen alleen allebei een hekel aan hoe we erover praatten.

Vorige week ben ik bij Sanne geweest om een gordijnrail vast te zetten. Er lag was op haar bed. Op tafel stonden twee broodtrommels open en ze had een rekening onder een fruitschaal geschoven. Ik heb niet gekeken van wie.

Ik heb gezegd dat mijn opmerking over de kinderen niet eerlijk was.

Ze knikte en hield het trapje vast.

Even later zei ze dat ze ons egoïstisch vond. Nog steeds.

Ik heb alleen gezegd dat het huis verkocht wordt. Het klonk harder dan ik bedoelde, maar ik heb het niet teruggenomen.

De foto’s zijn inmiddels gemaakt. We hebben nog niets in Spanje gekocht. Els wil eerst weten hoe we het contact met de kinderen gaan regelen, ook buiten de vakanties.

Voor aanstaande woensdag heb ik Sanne gevraagd of ik ze zoals gewoonlijk moet ophalen. Ze stuurde de schooltijden terug en vroeg of ik ook even nieuwe gymschoenen kon halen met de oudste.

Ik heb de maat op een briefje geschreven. Hij heeft alweer grotere voeten.