Ik vertel hoe de zorg voor onze oudste vriend Kees langzaam ons dagelijks leven is gaan bepalen sinds zijn geheugen achteruitgaat. Ik voel me schuldig omdat ik hem niet wil behandelen alsof hij al niets meer zelf mag beslissen, maar ik ben ook bang dat er iets gebeurt als we wegkijken. Mijn man vindt dat we zijn zus moeten inlichten, ook al heeft Kees ons dat uitdrukkelijk verboden.