Ik ben 63 en kom al ruim dertig jaar bijna elke week samen met dezelfde vriendengroep. Toen ik me zorgen begon te maken om mijn vriend Henk, vertelde ik dat alleen aan mijn vrouw Marijke. Tijdens een weekend weg bracht zij het toch voor de hele groep ter sprake, en sindsdien voelt onze vriendschap anders.
Ik dacht altijd dat je na je pensioen eindelijk tijd terugkreeg, totdat de ziekte van mijn oudste vriend onze agenda langzaam overnam. Mijn vrouw vond dat we vanzelfsprekend moesten helpen, maar ik merkte dat ik steeds bozer werd op een situatie waar niemand om gevraagd had. Nu weet ik niet of ik een vriend in de steek laat of eindelijk eerlijk ben over wat ik nog aankan.
Ik ben 63 en ik merk dat een vriendschap van bijna veertig jaar langzaam verandert in iets waar ik bang voor ben geworden. Mijn man vindt dat we niet ons hele leven mogen aanpassen aan de dementie van de man van mijn vriendin, maar ik zie vooral hoe zij steeds verder alleen komt te staan. Ik weet nog steeds niet of we grenzen stellen of haar in de steek laten.
Ik vertel hoe onze vriendschap van veertig jaar veranderde toen mijn beste vriend beginnende dementie kreeg. Ik schaam me nog steeds voor sommige dingen die ik dacht en zei, vooral tegen zijn vrouw Marijke. Toch merkte ik dat ik na mijn pensioen niet alleen ruimte had gekregen, maar die ook langzaam weer kwijtraakte.
Ik dacht altijd dat ons huisje in Zuid-Frankrijk van ons vieren was, ook al stond het alleen op naam van onze vrienden. Toen Kees ernstig ziek werd, wilde Marijke het verkopen en voelde ik me tegelijk schuldig en buitengesloten. Ik probeer sindsdien te begrijpen of ik rouw om een vakantiehuis, of om een vriendschap die niet meer hetzelfde kan zijn.