Onze beste vrienden gaan een jaar met de camper weg — en vroegen ons om voor hun hond en planten te zorgen

Ik had het boodschappenlijstje al op de koelkast gehangen toen Marijke vroeg waarom ik hondenbrokken had opgeschreven.

Dat was een goede vraag. We hebben zelf geen hond.

‘Voor straks,’ zei ik.

‘We hebben nog helemaal nergens ja op gezegd, Henk.’

Ik heb het doorgestreept. Zo hard dat het papier scheurde.

We zijn allebei begin zestig en sinds vorig najaar met pensioen. Ik werkte in de technische dienst van een zorginstelling, Marijke was onderwijsassistent. Geen vermogens, maar we redden het. Ons huis is bijna afbetaald en we hebben twee kleinkinderen die op woensdagmiddag aan onze keukentafel zitten.

Onze beste vrienden, Kees en Anja, wonen zeven minuten fietsen verderop. Dat weet ik omdat Kees bij tegenwind altijd zegt dat het er tien zijn.

We kennen elkaar sinds onze oudste kinderen bij elkaar in de kleuterklas zaten. Eerst koffie op het schoolplein, daarna verjaardagen, kamperen in Frankrijk, samen een huisje met oud en nieuw. Niet ieder jaar precies hetzelfde, maar ze waren er gewoon altijd.

Toen Marijke borstkanker kreeg, bracht Anja eten zonder te vragen wat we wilden. Kees reed mij een keer naar het ziekenhuis omdat ik na drie slechte nachten niet meer achter het stuur durfde. Later, na het overlijden van Anja’s moeder, zaten we maandenlang iedere zondag bij hen. Soms zei niemand veel.

Ik vertel dat omdat het anders klinkt alsof we alleen mensen zijn die samen kaarten.

In januari kwamen ze met een map vol campers op tafel zitten. Uitgeprinte advertenties, aantekeningen erbij. Kees had zelfs laadvermogens vergeleken.

Ze wilden een jaar weg. Frankrijk, Spanje, Portugal, misschien via Italië terug. Niet alles vastleggen. Kijken waar ze terechtkwamen.

‘En jullie gaan mee,’ zei Anja. ‘Ieder een eigen camper. We hoeven echt niet elke dag boven op elkaar te zitten.’

Ze straalde. Ik weet nog dat ik dat mooi vond, een paar seconden lang.

Marijke zei meteen dat wij dat niet gingen doen.

Misschien iets te meteen. Anja legde haar pen neer.

Wij zijn graag thuis. Dat klinkt kleiner dan het voor ons is. Ik heb eindelijk tijd voor mijn tuin zonder op zondagavond te denken aan een storing op mijn werk. Marijke haalt onze jongste kleinzoon soms onverwacht op als onze dochter vastloopt met haar diensten. We willen in mei een week naar Drenthe. Dat is voor ons ook weggaan.

Kees bleef nog een poosje mogelijkheden noemen. We konden onze auto verkopen. Eerst een camper huren. Alleen drie maanden aansluiten.

‘We willen het gewoon niet,’ zei ik uiteindelijk.

Daarna hebben we over de nieuwe schutting van hun buren gepraat.

Sindsdien gaat bijna ieder gesprek over hun vertrek in september. Ik vraag er zelf ook naar, dus het ligt niet alleen aan hen. Maar soms wil ik vertellen dat mijn broer weer onderzocht moet worden en zitten we tien minuten later naar een filmpje van een camperstalling te kijken.

Anja stelde een vaste videoavond voor. Elke zondag, met een glas wijn erbij.

‘Dan blijven we gewoon bij,’ zei ze.

Marijke antwoordde dat je niet even via een scherm bij iemand binnenloopt.

‘Nee, maar het is toch beter dan niks?’

Dat was het natuurlijk. Toch deed die zin zeer. Alsof wij dankbaar moesten zijn voor wat er overbleef. Ik heb zelf een hekel aan videobellen, waarbij iedereen door elkaar praat en iemand steeds vraagt of het geluid aanstaat.

De vraag over hun hond kwam pas later.

Bram is een labrador van elf. Zijn achterpoten worden slechter en hij kan slecht tegen warmte. Ze hadden eerst gedacht dat hij mee kon, maar na overleg met de dierenarts vonden ze dat geen goed plan.

Of hij bij ons kon blijven.

En of we hun planten wilden verzorgen. De dochter van Kees zou af en toe komen, maar zij woonde in Zwolle en had het druk.

‘Jullie zijn toch meestal thuis,’ zei Kees.

Ik weet dat hij het praktisch bedoelde. Toch hoorde ik: jullie doen toch niks.

Marijke vroeg wie er naar de dierenarts moest als Bram achteruitging. Wie zou beslissen als het echt niet meer ging. Of ze dan terugkwamen.

Anja keek naar Kees.

‘Dat zien we dan toch wel,’ zei hij.

‘Nee,’ zei Marijke. ‘Dat moet je niet dan pas zien.’

Het werd geen ruzie. We aten gewoon de cake op die Anja had meegenomen. Bij de deur gaf ze me een kus en zei dat we er rustig over moesten nadenken.

Die avond zei ik iets lelijks. Dat zij hun vrijheid gingen vieren en wij de stront mochten opruimen.

Marijke vond dat ook niet eerlijk.

‘Toen jij geopereerd werd, heeft Kees zes weken jouw volkstuin bijgehouden.’

Dat was waar. En Bram logeert al jaren bij ons als zij op vakantie gaan. Hij ligt graag onder mijn stoel. Het is niet alsof ze een vreemde hond komen afleveren.

Maar drie weken is geen jaar. We zouden voor Drenthe oppas moeten regelen. Voor alles eigenlijk. En ik zag mezelf al in november door hun lege huis lopen met een gieter, terwijl er op mijn telefoon foto’s binnenkwamen van een lunch in de zon.

Daar schaam ik me voor. Ze hebben hard gewerkt. Anja heeft jarenlang nachtdiensten gedraaid in de zorg. Kees heeft zijn vader verzorgd tot die overleed. Wanneer moeten ze dan gaan? Over vijf jaar, als er weer iets anders is?

Vorige week ben ik alleen naar ze toe gefietst. Kees was de schuur aan het uitzoeken. Op de oprit stonden dozen met spullen waar hij ooit heel zuinig op was.

Ik zei dat ik me meer beheerder dan vriend voelde.

Hij bleef met een opgerold verlengsnoer in zijn handen staan.

‘Ik dacht juist dat Bram het bij jullie goed zou hebben.’

‘Dat heeft hij ook. Dat is het niet.’

‘Wat is het dan wel?’

Ik kreeg het niet behoorlijk uitgelegd. Uiteindelijk zei ik dat ik had gedacht dat we nu vaker samen zouden zijn.

Kees ging op een doos zitten.

‘Ik wil juist even niet weten hoe mijn woensdag eruitziet,’ zei hij.

Ik heb er nog over nagedacht om dat thuis niet aan Marijke te vertellen. Toch gedaan. Ze knikte alleen.

We hebben inmiddels gezegd dat we Bram niet voor een heel jaar kunnen nemen. Kees heeft gevraagd of een paar maanden wel zou kunnen, zodat hun dochter de rest kan regelen. Daar hebben we nog geen antwoord op gegeven.

Zondag komen ze eten. Anja vroeg via WhatsApp of ze een toetje mee moest nemen, zoals altijd. Ik heb ‘graag’ teruggestuurd.

Daarna heb ik de tafel uitgeschoven. Die klemt sinds de winter en met vier personen zitten we anders zo dicht op elkaar.