Ik ben 71 en woon al bijna veertig jaar in het vrijstaande huis waar mijn man en ik alles voor hebben opgeofferd. Nu mijn lijf me steeds vaker in de steek laat, wil ik naar een appartement in de stad, maar voor hem is dit huis nog altijd het bewijs van ons gezamenlijke leven. Toen ik hoorde dat onze zoon liever had dat het huis in de familie bleef, voelde ik me ineens een gast in mijn eigen toekomst.