Ik dacht altijd dat ons huis iets was wat we later vanzelf aan onze zoon zouden nalaten. Nu vraagt hij of we het tijdens ons leven aan hem schenken, zodat hij met zijn gezin hier kan wonen en wij in een aanbouw gaan zitten. Ik merk dat ik daar bozer van word dan ik had verwacht, terwijl mijn vrouw vooral onze kleinkinderen voor zich ziet.
Ik dacht altijd dat ons huis ooit vanzelf naar onze dochter zou gaan, maar niet op deze manier en niet terwijl wij er nog woonden. Toen zij begon te zeggen dat wij niet meer rationeel waren, voelde ik hoe liefde, schuld en wantrouwen door elkaar gingen lopen in mijn eigen gezin. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet weet of ik hard ben geweest, of juist eindelijk mijn ogen heb geopend.
Een woningcrisis die een familie splijt: mag een vader zijn rust bewaken, of is het egoïstisch om zijn zoon en ongeboren kleinkind in de kou te laten staan?