Ik stond ineens in mijn eigen keuken te trillen met een theedoek in mijn hand, terwijl mijn man en onze vrienden deden alsof mijn pensioen betekende dat ik eindelijk onbeperkt beschikbaar was. Jarenlang was ik de vrouw die alles regelde, van stoelen aanschuiven tot gekwetste stiltes gladstrijken, maar van binnen was ik op. Toen ik eindelijk uitsprak dat ik rust wilde, bleek hoeveel van onze vriendschap leunde op iets wat voor iedereen vanzelfsprekend was geworden: mijn onzichtbare werk.