Ik ben 67 en ik dacht altijd dat onze vriendenkring en mijn huwelijk vanzelfsprekend bij mijn pensioenjaren hoorden. Toen ik vrijwilligerswerk ging doen voor vluchtelingen in onze gemeente, merkte ik hoe weinig ruimte er in die vertrouwdheid was voor iets wat ongemakkelijk voelde. Ik weet nog steeds niet of ik mijn rust heb opgegeven, of eindelijk ben gaan kijken naar wat er buiten onze eigen kring gebeurt.
Ik ben 63 en ik merk dat onze vriendengroep, die altijd als familie voelde, onder druk staat sinds mijn vrouw vrijwilligerswerk doet met vluchtelingen. Ik ben trots op haar, maar ik begin ook te missen dat we gewoon met elkaar konden eten zonder dat iemand zich hoefde te verantwoorden. Nu staat zelfs onze jaarlijkse vakantie op losse schroeven en ik weet niet meer aan welke kant ik zelf sta.
Een vriendschap van veertig jaar versus een meisje dat alles is kwijtgeraakt. Elena moet kiezen tussen de loyaliteit aan haar vertrouwde kring en een nieuwe passie die haar leven compleet op zijn kop zet. Kan een vriendschap overleven als de prioriteiten verschuiven?