Ik had niet gedacht dat een handvol onkruid en een kapotte dakgoot zo tussen mij en mijn zoon in konden komen te staan. We wilden hem helpen toen hij met zijn gezin geen fatsoenlijke woning kon vinden, maar ik voel me inmiddels meer huisbaas dan vader. Mijn vrouw zegt dat ik de familie op het spel zet, terwijl ik juist bang ben dat we elkaar kwijtraken als ik niets zeg.
Ik ben 64 en ik weet dat veel mensen zouden denken dat ik blij moet zijn met ons grote huis en onze tuin, maar ik zie vooral werk dat ik niet meer kan dragen. Mijn man is net met pensioen en wil eindelijk ruimte maken voor zijn houtbewerking, terwijl ik verlang naar een appartement dichtbij de stad en onze vrienden. Sinds de bomen in onze tuin ziek blijken, voelt het alsof we allebei naar hetzelfde huis kijken maar iets totaal anders zien.
Ik dacht dat we onze zoon een eerlijke handreiking deden toen hij om geld vroeg voor een groter huis. Mijn vrouw en ik koppelden daar hulp in onze tuin aan, omdat we het werk niet meer aankunnen en hem vaker wilden zien. Sinds hij zei dat liefde geen arbeidscontract hoort te zijn, ligt er iets ongemakkelijks tussen ons in dat ik niet met geld kan oplossen.