Wat doe je als een goede vriend alles kwijt is en bij je intrekt, maar langzaam je hele leven overneemt? Annelies probeert de balans te vinden tussen loyaliteit en haar eigen mentale gezondheid, terwijl haar man haar steeds harder als de slechterik wegzet. Is het egoïstisch om je eigen grenzen te trekken, of is de grens simpelweg bereikt?
Wat begint als een liefdevol gebaar om je zoon na een scheiding op te vangen, verandert langzaam in een verstikkende bezetting van je eigen huis. Terwijl je man vindt dat ze hem moeten steunen, voel jij je een vreemde in je eigen keuken. Nu Mark zelfs permanent wil intrekken, is de bom gebarsten en staat de vrede in het gezin op het spel. Is het egoïstisch om je eigen rust terug te eisen, of is dat juist de enige manier om hem weer op eigen benen te krijgen?