Na veertig jaar vriendschap besluit Geert dat hij klaar is met alle sociale verplichtingen en het imago. Maar terwijl hij eindelijk kan ademen, ontstaat er thuis een bittere strijd met zijn vrouw en vrienden die zijn behoefte aan rust zien als een egoïstisch verraad. Is loyaliteit belangrijker dan je eigen mentale welzijn?
Dertig jaar lang elke donderdag hetzelfde ritueel, maar voor Elena is de gezelligheid veranderd in een verstikkende plicht. Wanneer ze tijdens een avond uit haar ware gevoelens spreekt, ontploft de bom. Is ze egoïstisch omdat ze rust wil, of is de loyaliteit aan de groep een gevangenis geworden?
Ik dacht dat we gewoon een oude vriend door een moeilijke scheiding heen hielpen, zoals je dat doet als je elkaar al bijna veertig jaar kent. Maar langzaam schoof onze vriendschap op naar iets wat meer voelde als een verplichting waar geen einde aan kwam, en ik merkte dat ik in mijn eigen pensioen geen adem meer had. Toen hij voorstelde om ook nog te blijven slapen, barstte bij mij iets open wat ik veel te lang had ingeslikt.
Na veertig jaar zorgen voor anderen wil Elena eindelijk voor zichzelf kiezen en drie maanden op reis gaan, maar voor haar man Bram is dit een onacceptabele breuk met hun vaste sociale kring. Is het egoïstisch om na je pensioen nog een eigen identiteit te zoeken, of zet ze daarmee hun hele huwelijk en vriendschappen op het spel?