Ik had nooit verwacht dat een natte, trillende hond mijn leven zo op zijn kop zou zetten. Na de scheiding voelde ik me leeg, tot hij opeens voor mijn deur stond — en ik moest kiezen: hem binnenlaten, of weer voor mijn eigen eenzaamheid vluchten. Door hem moest ik dingen doen die ik zelf nooit durfde, keuzes maken die ik niet meer terug kon draaien.
Het was op een stormachtige vrijdagmiddag toen Luna, mijn eigenwijze bastaard, grommend tussen mij en mijn zoon Bram in ging staan. Ik hoorde het bonken van mijn hart harder dan de wind buiten, want iets in me brak – ik wist dat ik niet langer de voetveeg van mijn familie wilde zijn. Dankzij Luna moest ik keuzes maken die alles veranderden.
Ik was net gescheiden en woonde alleen in een kil appartement in Rotterdam. Een natte, trillende straathond duwde haar kop tegen mijn knie, terwijl de regen op het portiek kletterde en haar poten een spoor van bloed achterlieten. Die dag begon een reis vol angst, schuld en onverwachte moed, met haar als mijn enige houvast.