Terwijl ik herstelde van de bevalling en mijn weg zocht in het moederschap, veranderden de dagelijkse bezoeken van mijn schoonmoeder ons huis in een mijnenveld van onuitgesproken spanningen. Tussen de luiers, slapeloze nachten en het zoeken naar mijn eigen ruimte, voelde ik mezelf verdwijnen onder de druk van verwachtingen en tradities. Waar ligt de grens tussen respect voor familie en het recht op mijn eigen rust?
Mijn thuiskomst uit het ziekenhuis met mijn pasgeboren dochter had het mooiste moment van mijn leven moeten zijn, maar ik werd verwelkomd door chaos en een allesoverheersend gevoel van machteloosheid. Mijn man Bas, overwerkt en onder druk van zijn baas, had niets voorbereid voor de baby, waardoor ik me verraden en alleen voelde. Dit is mijn verhaal, een schreeuw naar alle vrouwen die zich gevangen voelen tussen verwachtingen en werkelijkheid, tussen liefde en teleurstelling.
Mijn man, Daan, stuurde mij met onze pasgeboren dochter Zora naar mijn ouders omdat hij ‘ruimte nodig had’. Ik bleef achter met een huilende baby en een hart vol twijfel. Is het mogelijk om je zo alleen te voelen binnen een huwelijk?
