Mijn naam is Marieke en dit is het verhaal van de nacht waarop mijn vierjarige zoon, Daan, mijn held werd. Jarenlang leefde ik in angst naast mijn man, tot een stormachtige nacht alles veranderde. Dit is een verhaal over angst, hoop en de kracht die je pas vindt als je denkt dat alles verloren is.
Alles begon met één zin van mijn zus: ‘We kunnen je niet helpen, Marloes. Iedereen heeft zijn eigen leven.’ Op dat moment voelde ik mijn wereld instorten – niet alleen door de diagnose kanker, maar vooral door de kilte van mijn familie. Dit is het verhaal van mijn strijd om te overleven, in een wereld waarin de mensen die het dichtst bij me stonden, het verst weg bleken te zijn.
Mijn verhaal begint op een gewone ochtend, maar eindigt in een nachtmerrie die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Ik neem je mee in de chaos, angst en hoop van een bevalling die niemand had zien aankomen. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af: had ik iets anders kunnen doen?
Mijn naam is Marloes en dit is het verhaal van hoe ik als alleenstaande moeder in een klein dorpje in Friesland moest vechten tegen vooroordelen, armoede en mijn eigen familie. Ik heb schaamte, angst en wanhoop gekend, maar vond uiteindelijk de kracht om voor mezelf en mijn zoon op te komen. Nu weet ik dat zelfs als alles verloren lijkt, je nooit moet stoppen met geloven in jezelf.
In het holst van de nacht vlucht ik met mijn kinderen uit een huis vol geweld. Op de trap van een Amsterdams portiek voel ik me verscheurd tussen wanhoop en hoop. Ik deel mijn strijd, mijn angsten en de zoektocht naar een uitweg in een stad die soms koud aanvoelt.
Ik vluchtte midden in de nacht met mijn kinderen weg van mijn man, die ons jarenlang mishandelde. In mijn wanhoop zocht ik hulp bij mijn beste vriendin Sanne, maar haar man Bas weigerde ons binnen te laten. Op de koude trap van hun flatgebouw, met mijn kinderen dicht tegen me aan, voelde ik me gebroken maar vastbesloten om nooit meer terug te gaan.
Mijn jeugd werd getekend door de stilte na het geweld, het breken van glas en de schreeuw die de nacht doorsneed. Ik groeide op in de schaduw van mijn vaders hand en mijn moeders zwijgen, worstelend om de kracht te vinden om te vergeven. Nu, na alles, vraag ik me af – kun je ooit vergeten wat je heeft gebroken?
Mijn naam is Lotte en dit is het verhaal van de nacht waarop mijn vierjarige zoon Daan onze redder werd. Jarenlang leefde ik in angst voor mijn man, tot die ene stormachtige nacht in ons huis in Zaandam. Dit is een verhaal over angst, hoop en de onverwachte kracht die je vindt als alles verloren lijkt.
Dit is mijn verhaal over overleven nadat ik weduwe werd met drie kinderen. Ik worstel met het feit dat mijn eigen moeder weigert te helpen, terwijl ik alles doe om mijn kinderen een beter leven te geven. Elke dag is een strijd tussen schuldgevoel, onmacht en hoop.
