Ik dacht altijd dat onze vriendschap met Henk en Marijke tegen alles bestand was, omdat we al zo veel samen hadden meegemaakt. Toen zij hun leven ineens radicaal versoberden, bleek dat ik niet alleen restaurants en reizen dreigde kwijt te raken, maar ook de versie van mezelf die ik jarenlang zonder schaamte was geweest. Nu weet ik niet of ik een vriendschap verlies, of dat die vriendschap allang minder ruim was dan ik dacht.
Ik zat aan de eettafel bij onze beste vrienden toen mijn man opnieuw botste met de mensen die al decennialang ons tweede thuis waren. Ik voelde me letterlijk tussen twee levens in zitten: zijn nieuwe radicale overtuiging dat alles anders moest, en mijn angst om de vriendschap kwijt te raken die mij altijd overeind had gehouden. Soms vraag ik me af of liefde betekent dat je met iemand meebeweegt, of dat je ook mag zeggen: tot hier, want ik wil niet alles verliezen.
Ik zat met een glas wijn in mijn hand toen mijn beste vriend van dertig jaar me recht aankeek en zei dat onze behoefte aan comfort eigenlijk gewoon oppervlakkigheid was. Vanaf dat moment voelde iedere gezamenlijke avond anders, alsof er ineens een onzichtbare scheur door onze vriendschap liep. Ik vertel hoe een tiny house, een camping in Frankrijk en een paar harde woorden ons dwongen te kiezen tussen aanpassen of loslaten.
Ik dacht altijd dat echte vriendschap betekende dat je er bent, juist als het ongemakkelijk wordt. Maar toen mijn beste vriendin mij in het geheim om onderdak vroeg, botste mijn loyaliteit keihard met mijn huwelijk. Ik moest kiezen tussen de vrouw die al dertig jaar naast me stond en de man met wie ik mijn hele leven deel.