Mijn naam is Marjolein en ik dacht altijd dat ik alles had: liefde, steun en zekerheid. Maar toen mijn zoon Daan ernstig ziek werd, keerde iedereen zich van mij af en de woorden van mijn dierbaren deden meer pijn dan ik ooit had kunnen denken. Dit verhaal is mijn schreeuw om begrip, maar ook een vraag: waar blijft het mededogen als je het het hardst nodig hebt?
Op een regenachtige dag in Rotterdam besloot ik, Elisabeth, een zwerver te helpen. Wat begon als een simpel gebaar van vriendelijkheid, ontrafelde zich tot een emotionele confrontatie met de rauwe werkelijkheid van het leven op straat. Deze ervaring veranderde niet alleen mijn kijk op mededogen, maar ook op mijn eigen familie en de keuzes die we maken.
Mijn jeugd in een Amsterdams huurappartement werd getekend door de aanwezigheid van Sanne, ons altijd hongerige buurmeisje. Haar vader verdronk in drank, haar moeder was verdwenen, en wij probeerden haar te helpen zonder haar echt te kunnen redden. Dit is een verhaal over machteloosheid, mededogen en de vraag of je ooit echt kunt ontsnappen aan het verleden van een ander.
