Ik dacht dat mijn vrouw en ik na ons pensioen eindelijk wat rustiger zouden gaan leven, met onze tuin en tijd voor elkaar. Toen onze zoon ons vroeg drie dagen per week op de kleinkinderen te passen, zeiden we aanvankelijk vol liefde ja. Nu merk ik dat nee zeggen tegen hem veel moeilijker is dan ik ooit had verwacht.
Ik dacht dat het mooiste nieuws van mijn leven was gekomen toen mijn zoon vertelde dat ik oma zou worden. Maar tussen de blijdschap door schoof er langzaam iets anders naar binnen: de verwachting dat ik mijn huis, werk en ritme zou inruilen om hun opvangprobleem op te lossen. Ik moest kiezen tussen mijn gezin gelukkig maken of eindelijk eerlijk zijn over wat mijn lichaam en hart nog aankunnen.
Mijn verhaal begint met een vriendschap die langzaam veranderde in een last. Ik voelde me eerst gewaardeerd, maar werd steeds meer gebruikt. Nu sta ik voor de moeilijke keuze: hoe trek ik mijn grens zonder mezelf te verliezen?