Ik groeide op in een groep nadat mijn moeder zei dat ze niet meer voor mij kon zorgen. Toen ik bij Hanneke en Rob kwam wonen, deed ik alles om te bewijzen dat ook zij me uiteindelijk weg zouden sturen. Pas veel later begon ik te begrijpen dat ik niet alleen boos op hen was, maar vooral bang om weer achtergelaten te worden.
Lotte is opgebrand en dreigt haar kinderen kwijt te raken, dus ze wil met het hele gezin bij haar ouders intrekken. Terwijl haar vader direct ja zegt, voelt de moeder haar eigen hardbevochten rust wegglippen. Is het egoïstisch om je eigen grenzen te bewaken als je eigen kind in crisis verkeert?
Mijn naam is Marieke en ik ben het meisje dat twee keer teruggebracht werd naar het pleeghuis. Ik groeide op tussen kille muren, maar één vrouw, Annelies, bleef van mij houden, ondanks alles wat ons overkwam. Dit is mijn verhaal over hoe het voelt om teruggestuurd te worden als een object, maar ook over hoe één hart voor altijd kan blijven liefhebben.
Vanaf mijn eerste ademhaling voelde ik me ongewenst. Mijn leven was een zoektocht naar liefde en erkenning, dwalend tussen pleeggezinnen, pijnlijke schooljaren en het verlangen naar mijn echte ouders. Nu, als volwassene, vraag ik me af of familie iets is wat je krijgt of wat je zelf maakt.