Ik stond met mijn jas al aan toen onze vriendin huilend zei dat we haar niet alleen konden laten, en op dat moment voelde ik hoe ons leven langzaam niet meer van onszelf was. Jarenlang heb ik haar gedragen uit liefde en loyaliteit, maar ergens onderweg veranderde steun in verstikking en wist ik niet meer aan wie ik trouw moest blijven. Ik vertel dit omdat ik nog steeds niet weet of ik hard ben geweest, of eindelijk eerlijk.